Aftësia për të luajtur në mënyrë të pavarur është një pjesë e rëndësishme e zhvillimit emocional, social dhe intelektual të fëmijëve. Përmes lojës së pavarur, fëmijët mësojnë të përdorin imagjinatën, të marrin vendime, të zgjidhin probleme dhe të krijojnë besim në aftësitë e tyre.
Megjithatë, shumë prindër përballen me një situatë të zakonshme: fëmija kërkon vazhdimisht që një i rritur të jetë pjesë e lojës dhe e ka të vështirë të argëtohet vetëm. Kjo është veçanërisht e dukshme gjatë pushimeve verore, kur fëmijët kalojnë më shumë kohë në shtëpi dhe kanë më shumë momente të lira.
Por pse disa fëmijë e kanë të vështirë të luajnë vetëm? Dhe si mund t’i ndihmojnë prindërit të zhvillojnë gradualisht pavarësinë?
Loja e pavarur nuk do të thotë mungesë dashurie
Disa prindër mund të ndihen në faj kur nuk mund t’i kushtojnë gjithë kohën fëmijës. Por ta mësoni një fëmijë të luajë vetë nuk do të thotë ta lini pas dore.
Përkundrazi, loja e pavarur i ndihmon fëmijët të zhvillojnë:
- imagjinatën dhe kreativitetin;
- aftësinë për të zgjidhur probleme;
- vetëbesimin;
- përqendrimin dhe durimin;
- aftësinë për të krijuar iniciativa të veta.
Kur një fëmijë krijon një lojë vetë, ai mëson se mund të gjejë kënaqësi dhe ide edhe pa pasur gjithmonë një person tjetër që e udhëheq.
Pavarësia ndërtohet gradualisht
Fëmijët nuk lindin duke ditur si të luajnë vetëm. Kjo është një aftësi që zhvillohet me kohë, përmes sigurisë emocionale dhe praktikës. Nëse fëmija është mësuar që prindi të jetë gjithmonë pjesë e lojës, nuk është reale të pritet që menjëherë të kalojë periudha të gjata vetëm. Filloni me hapa të vegjël.
Për shembull, prindi mund të thotë: “Unë do të përgatis diçka në kuzhinë për pak minuta, ndërsa ti mund të ndërtosh diçka me kubat. Pastaj do të vij të shoh çfarë ke krijuar.”Kjo i tregon fëmijës se prindi është ende i pranishëm, por gjithashtu i beson aftësisë së tij për të luajtur vetë.
Krijoni një mjedis që nxit kreativitetin
Nuk është e nevojshme që fëmija të ketë shumë lodra për të luajtur në mënyrë të pavarur. Shpesh, shumë zgjedhje mund ta bëjnë më të vështirë përqendrimin. Një hapësirë e thjeshtë me libra, lapsa, materiale për vizatim, puzzle, kuba ndërtimi ose lodra imagjinative mund t’i japë fëmijës mundësi të krijojë lojën e tij.
Edhe objektet e zakonshme të shtëpisë mund të bëhen pjesë e imagjinatës: një kuti kartoni mund të shndërrohet në një shtëpi, makinë apo diçka tjetër sipas fantazisë së fëmijës.
Mos e zgjidhni menjëherë mërzinë e fëmijës
Kur fëmija thotë “jam mërzitur”, reagimi i parë i shumë prindërve është të kërkojnë menjëherë një aktivitet për të. Por mërzia mund të jetë një mundësi për zhvillimin e kreativitetit.
Kur fëmijët kanë hapësirë për të menduar vetë, ata fillojnë të krijojnë ide të reja dhe të eksplorojnë mënyra të ndryshme për t’u argëtuar. Në vend që t’u jepni menjëherë një zgjidhje, mund t’i pyesni:
“Çfarë mendon se mund të krijosh me gjërat që ke pranë?”
Lidhja me prindërit mbetet themeli
Loja e pavarur nuk do të thotë që fëmijët nuk kanë nevojë për prindërit. Ata ende kanë nevojë për dashuri, vëmendje, biseda dhe momente të përbashkëta. Qëllimi nuk është që fëmija të mos kërkojë më shoqëri, por të ndihet i sigurt për të eksploruar dhe për të provuar gjëra të reja edhe vetë.
Pavarësia nuk ndërtohet duke e larguar fëmijën, por duke i dhënë besimin se ai është i aftë të krijojë, të mësojë dhe të zbulojë botën rreth tij.
Prinderimi.com
