Me kalimin e muajve, është e zakonshme që disa fëmijë të fillojnë të ankohen më shpesh për shkollën. Rutina mund të bëhet e lodhshme, motivimi mund të bjerë dhe pushimet e ardhshme mund të duken ende larg. Prandaj, kur një fëmijë thotë “E urrej shkollën!”, prindi nuk duhet ta marrë menjëherë si një refuzim të shkollimit.
Në shumë raste, kjo fjali mund të jetë mënyra më e thjeshtë që fëmija ka për të shprehur lodhje, mërzi, stres, vështirësi me mësimet ose një problem me bashkëmoshatarët. Ekspertët theksojnë se ankthi i lidhur me shkollën mund të shfaqet edhe përmes dhimbjeve të kokës ose barkut, problemeve me gjumin, irritimit, vështirësive në përqendrim apo shmangies së shkollës.
Prandaj, para se të përgjigjemi me “Duhet të shkosh në shkollë”, mund të jetë më e dobishme të pyesim: “Çfarë po të duket e vështirë?”
Kur fëmija është në parashkollor
Për fëmijët e vegjël, shkolla është një botë që ende po mësojnë ta kuptojnë. Ndarja nga prindi, një mësues i ri, zhurma në klasë, ndryshimet e shpeshta të aktiviteteve dhe një rutinë e re mund të jenë burim pasigurie. Një fëmijë mund të mos ketë fjalët për të thënë: “Jam i mbingarkuar nga ky ambient”. Në vend të kësaj, ai mund të thotë thjesht: “Nuk dua të shkoj.”
Prindërit mund të vëzhgojnë se kur shfaqet ankesa dhe nëse lidhet me ndarjen nga familja, mëngjesin, një aktivitet të caktuar apo një person në shkollë. Një rutinë e qëndrueshme në shtëpi, gjumi i mjaftueshëm dhe përgatitja paraprake për ditën shkollore mund ta bëjnë tranzicionin më të lehtë.
Në shkollën fillore
Në këtë fazë, arsyet mund të jenë më të ndërlikuara. Fëmija mund të mos e kuptojë një lëndë, të ndihet i turpëruar sepse mendon se nuk është “i mirë” në matematikë, lexim apo një aktivitet tjetër, ose të ndihet i përjashtuar nga grupi.
Këtu ka rëndësi mënyra se si prindi pyet. Në vend të përqendrimit vetëm te nota, mund të pyesë: “Cila pjesë të pëlqeu më pak sot?”, “A pati diçka që nuk e kuptove?” ose “Si u ndjeve me shokët?” Këto pyetje nuk japin menjëherë zgjidhjen, por mund ta ndihmojnë fëmijën të identifikojë vetë problemin.
Në shkollën e mesme
Me rritjen, presioni akademik dhe ai social mund të bëhen më të forta. Konfliktet me shokët, dëshira për t’u përshtatur, presioni për rezultate dhe marrëdhënia me mësuesit mund të ndikojnë në mënyrën se si adoleshenti e përjeton shkollën. Në të njëjtën kohë, ritmi i jetës së tij ndryshon. Aktivitetet jashtëshkollore, përdorimi i teknologjisë, mungesa e gjumit dhe një orar i ngarkuar mund ta bëjnë më të vështirë përqendrimin.
Prandaj, kur një adoleshent thotë “Shkolla është e tmerrshme”, ia vlen të shihet edhe fotografia më e gjerë: A është i pushuar? A ndihet nën presion? A ka probleme me shoqërinë? A e kupton pse po mëson atë që po mëson?
Në shkollën e mesme të lartë
Për maturantët dhe adoleshentët më të rritur, një tjetër pyetje bëhet e rëndësishme: “Çfarë lidhjeje ka kjo që po mësoj me të ardhmen time?” Kur një i ri fillon të mendojë për universitetin, profesionin ose largimin nga shkolla, disa lëndë mund t’i duken të panevojshme. Pikërisht këtu prindërit dhe mësuesit mund ta ndihmojnë të kuptojë se arsimi nuk është vetëm për një provim apo një profesion të caktuar, por edhe për zhvillimin e aftësive, mendimit kritik dhe njohjes së botës.
Mos e injoroni, por mos e dramatizoni
Një “E urrej shkollën!” mund të jetë thjesht një shprehje pas një dite të lodhshme. Por nëse përsëritet vazhdimisht, shoqërohet me simptoma fizike, ankth, ndryshime të mëdha në sjellje ose refuzim të vazhdueshëm për të shkuar në shkollë, situata meriton më shumë vëmendje dhe bashkëpunim me mësuesit, psikologun/këshilltarin e shkollës ose profesionistë të tjerë.
Detyra e prindit nuk është gjithmonë ta bindë fëmijën se shkolla është e mirë. Ndonjëherë është ta ndihmojë të kuptojë pse, pikërisht në atë moment, shkolla i duket kaq e vështirë.
Artikull nga: Melisa Willets
Përkthim: Prinderimi.com
