Mbyllja e një qendre universitare dhe largimi nga puna i drejtueses së saj zakonisht nuk do të shkaktonin një valë kritikash nga studentët, profesorët dhe ish-studentët. Por Jane Rosenzweig nuk ishte thjesht një administratore e universitetit dhe Qendra e Shkrimit e Harvardit nuk ishte një njësi e zakonshme administrative.
Vendimi për çmontimin e Qendrës së Shkrimit të Universitetit të Harvardit dhe largimin e Rosenzweig, të dyja të njoftuara muajin e kaluar, është pritur me kritika të shumta, madje edhe me zemërim. Çështja ka nxitur artikuj në gazetën studentore, reagime në rrjetet sociale dhe email-e të shumta kundërshtuese. Një letër e hapur, e nënshkruar nga tutorë aktualë dhe ish-tutorë të qendrës, mblodhi më shumë se 100 nënshkrime.
Reagimi i fuqishëm lidhet pjesërisht me vetë Rosenzweig, e cila ishte një figurë e dashur në kampus. Shumë ish-punonjës të qendrës e kanë përshkruar atë si një nga drejtueset më të mira për të cilat kishin punuar ndonjëherë. Por reagimi lidhet edhe me atë që ajo përfaqëson: mbrojtjen e shkrimit njerëzor në epokën e inteligjencës artificiale.
Në qendër, studentët universitarë merrnin ndihmë për të rishikuar dhe përmirësuar punimet e tyre akademike. Rosenzweig ka shkruar gjithashtu publikisht për rëndësinë e procesit njerëzor të të lexuarit, të shkruarit dhe të menduarit.
Ajo ka argumentuar se studentët nuk duhet të trajtohen si produkte që kalojnë nëpër një proces pa pengesa dhe se përpjekja e vështirë që kërkojnë leximi, shkrimi dhe mendimi nuk është një problem që duhet eliminuar. Në botën pas ChatGPT-së, Rosenzweig është bërë një simbol i një pyetjeje më të madhe: A po e marrim ende seriozisht zhvillimin njerëzor të aftësive të të shkruarit dhe të menduarit në universitet?
Brandon Kingdollar, ish-tutor i qendrës dhe i diplomuar në vitin 2024, shkroi se largimi i Rosenzweig u dërgon studentëve mesazhin se zhvillimi i aftësisë për të shkruar dhe menduar në mënyrë të pavarur nuk është më prioritet.
Sipas tij, vendimi mund të krijojë përshtypjen se është e pranueshme që studentët t’ua delegojnë këto aftësi të rëndësishme mjeteve të inteligjencës artificiale. Edhe një profesor i Harvardit, i cili kërkoi të mbetet anonim për të folur hapur, shprehu shqetësimin se mbyllja e qendrës mund të shihet si pjesë e një prirjeje më të gjerë drejt promovimit të inteligjencës artificiale në kampus.
Sipas tij, disa studentë kanë krijuar përshtypjen se po u thuhet nga autoritetet universitare se aftësia për të përdorur mirë AI-n është thelbësore për universitetin dhe suksesin e tyre të ardhshëm profesional.
Debati shkon përtej Harvardit. Në një kohë kur inteligjenca artificiale mund të shkruajë ese, përmbledhë tekste dhe të prodhojë argumente brenda sekondash, universitetet përballen me një pyetje themelore: A duhet arsimi t’i mësojë studentët vetëm të përdorin teknologjinë, apo edhe të zhvillojnë aftësitë që teknologjia nuk duhet t’ua zëvendësojë?
Shkrimi nuk është vetëm produkti përfundimtar në një faqe. Procesi i të shkruarit i detyron studentët të organizojnë mendimet, të analizojnë informacionin, të argumentojnë dhe të zbulojnë se çfarë mendojnë realisht. Pikërisht për këtë arsye, debati mbi Qendrën e Shkrimit të Harvardit është në thelb një debat mbi çfarë duam të mbrojmë te të mësuarit njerëzor në epokën e AI-së.
Artikull nga: Tyler Austin Harper
Përkthim: Prinderimi.com
