Një prind i mirë është një kombinim i shumë cilësive të ndryshme. Një nga mësimet më të rëndësishme që një nënë ose baba mund t’i mësojë fëmijës është t’i japë një shembull të mirë se si të përballet me vështirësitë, si të ndërveprojë me pjesën tjetër të shoqërisë dhe si të jetë një njeri i mirë.
Mbjellja e krenarisë dhe kuptimet e saj
Një cilësi që fëmijët duhet ta mësojnë nga prindërit është të jenë krenarë për atë që janë dhe për prejardhjen e tyre. Një prind që e përqafon veçantinë e vet mund t’i japë fëmijës një ndjenjë të fortë të vlerësimit për veten, respektit për veten dhe individualitetit.
Krenaria nuk ka të bëjë gjithmonë me një ego të madhe, me refuzimin e kritikave apo me mendjemadhësinë. Ajo mund të nënkuptojë pranimin e trashëgimisë, respektimin e rrënjëve dhe vlerësimin e asaj që na është përcjellë brez pas brezi.
Prindi duhet të jetë krenar për traditat, kulturën dhe prejardhjen e tij, sepse fëmija mëson përmes shembullit dhe mund të vazhdojë t’i çmojë vlerat që i janë trashëguar. Shfaqja e kësaj cilësie mund të jetë e vështirë, sidomos për njerëzit që përballen me vetëvlerësim të ulët. Megjithatë, ajo mund të jetë një mënyrë e shkëlqyer për ta ndihmuar brezin e ri të mos përcaktohet nga opinionet e të tjerëve.
Kjo gjithashtu u jep fëmijëve forcë dhe individualitet, duke i ndihmuar të ndërtojnë një marrëdhënie më të shëndetshme me veten, mirëqenien e tyre dhe mënyrën se si e shohin botën.
Shembuj të prindërimit mbi vlera
Një shembull i mirë i prindërve të tillë është babai në veprën “An Indian Father’s Plea” të Robert G. Lake-Thom. Babai dëshiron që bota ta kuptojë djalin e tij dhe, për këtë arsye, i shkruan një letër mësuesit. Ai shpreh gëzim dhe krenari kur flet për mënyrën se si është rritur djali i tij, për faktin se ai ndjek traditat dhe mëson për fiset e tjera.
Megjithatë, babai shqetësohet nga mënyra se si bota e sheh djalin e tij. Ai dëshiron t’i mësojë të birit të jetë i pavarur dhe të ketë mendimin e vet, por presioni i shoqërisë e bën djalin të ndihet më pak i pranuar.
Djali është ende i vogël dhe nuk e ka zhvilluar plotësisht sigurinë në vete. Për këtë arsye, ai përpiqet t’u përshtatet normave të zakonshme. Për shembull, ai i pret flokët e gjatë, ndihet në siklet të këndojë këngët e tij tradicionale. Ai është ende shumë i ri dhe, ndërsa babai i tij ndihet krenar për prejardhjen e tyre, djali ende nuk është emocionalisht dhe psikologjikisht i gatshëm të përballet me botën dhe të kërkojë të drejtën e tij për t’u parë dhe dëgjuar.
Ka shumë shembuj të mënyrës se si prindërit kanë ndikuar te fëmijët e tyre thjesht duke qenë krenarë për atë që janë. Një prej shembujve më të njohur është Martin Luther King Jr., i cili u rrit në një shoqëri që nuk e pranonte atë dhe njerëzit që i përkisnin komunitetit të tij.
Në vend që të përshtatej me një shoqëri diskriminuese dhe të jetonte në heshtje, ai vendosi të luftonte për barazi dhe përfshirje. Babai i tij, Martin Luther King Sr., luajti një rol të rëndësishëm në formimin e kësaj ndjenje krenarie.
King Jr. u rrit duke parë të atin të kundërshtonte diskriminimin. Një rast i tillë ndodhi kur babai i tij u largua nga një dyqan këpucësh pasi shitësi i kërkoi të shkonte në pjesën e pasme të dyqanit. Në vend që ta pranonte këtë trajtim, King Sr. deklaroi se nuk do të blinte asgjë nëse nuk do të trajtohej me të njëjtin respekt si çdo klient tjetër.
Ngjarje të vogla, por domethënëse si kjo, i dhanë King Jr. një ndjenjë krenarie dhe vetëbesimi. Ato ndihmuan në formimin e bindjes se ai kishte vlerë dhe se nuk duhej të pranonte trajtim të padrejtë.
Kështu nisi edhe rrugëtimi i tij drejt përpjekjes për të ndryshuar shoqërinë. Ai u rrit me prindër që nuk përpiqeshin ta fshihnin prejardhjen apo ta harronin trashëgiminë e tyre. Përkundrazi, vlerat e familjes King ishin të mbështetura në dinjitetin dhe vlerën e individit.
Kjo tregon se ndjenja e krenarisë së prindërve mund t’u japë fëmijëve vetëbesimin që u nevojitet për të qëndruar besnikë ndaj vetes, prejardhjes dhe vlerave të tyre.
Artikull nga: Studycorgi.com
Përkthim: Prinderimi.com
