Zejnepja
Një familjar më mori në telefon. Kishte gjashtë muaj që ishte divorcuar. Më tregoi se fëmija pesë vjeç e gjysmë ndi- hej shumë mirë në fazën e divorcimit dhe më pas, nuk kish- te kaluar ndonjë problem. Kur më pyeti nëse ishte normale një gjë e tillë, i thashë se duhet ta takoj fëmijën. Takimi ynë i parë kaloi me përpjekjen për të gjetur mirëbesimin.
Në takimin e dytë, teksa po vizatonte, Zejnepja hapi zemrën: “E di ti që nëna dhe babai im janë ndarë? – Unë e pyeta se çfarë ndien lidhur me ndarjen e tyre. – Nëna ime është shumë e shqetësuar, por nuk ma thotë! – Po ti çfarë ndien? – vazh- dova bisedën. – Kur jam pranë nënës më merr shumë malli për babain, por nuk ia them dot asaj, sepse mërzitet edhe më shumë.
Kur jam pranë babait, më rri mendja te nëna. Mendoj se çfarë po bën ajo e vetmuar. Po të isha unë, do të frikësohesha shumë. Të paktën të kishte një qen që të luante me të kur unë s’jam pranë saj. Me siguri që nuk do të frikësohej, – u shpeh Zejnepja.”
Fëmija që ju përcaktoni si “i vogël”, ndonjëherë nuk kupton gjë. Ai/ajo mban mbi shpinën e vet të njomë një barrë shumë të rëndë. E keni ndierë këtë? Kështu, ai/ajo detyrohet që t’i ndrydhë ndjenjat e veta në mënyrë që prindërit të mos shqetësohen. Nuk e merr guximin të thotë: “Ju lutem, ju dua shumë, mos u ndani! Tregoni pak mëshirë për mua.”
Kam 16 vjet që punoj me fëmijët dhe martesat. Nëse më pyesni se cili është shkaku kryesor i divorcit, përgjigjja më e përgjithshme do të ishte luftërat e egos. Për fat të keq, kur- bani i egove që na kanë robëruar ne të rriturve janë fëmijët tanë, të cilit i duam si veten
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Ramazan Shimshek, ”Fëmijët e tabletit” (Metoda psikologjike të kohës për fëmijët e kohës)
