Nëse dëshironi të përmirësoni veten, shëndetin ose stilin e jetës, sipas rrjeteve sociale duhet ta bëni këtë deri në “maksimum”.
Në rrjetet sociale, kjo logjikë ka hyrë tashmë edhe në prindërim: nga “mommymaxxing”, që nënkupton përpjekjen për ta optimizuar çdo aspekt të mëmësisë, te “sleepmaxxing”, ku prindërit përpiqen të gjejnë rutinën perfekte të gjumit për veten dhe fëmijën, e deri te ide të tjera si optimizimi i ushqyerjes, aktiviteteve zhvillimore, rutinave të mëngjesit dhe rikuperimit pas lindjes. Në pamje të parë, këto këshilla mund të duken të dobishme, por kur çdo zgjedhje kthehet në një tjetër gjë që duhet bërë “në mënyrë perfekte”, prindërimi rrezikon të shndërrohet në një projekt pa fund vetëpërmirësimi.
Ekspertët paralajmërojnë se kjo mund të ushqejë krahasimin, fajin, ankthin dhe ndjenjën se nuk po bëjmë mjaftueshëm, ndërsa fëmijët nuk kanë nevojë për një prind “të optimizuar”, por për një prind të pranishëm, të përgjegjshëm dhe emocionalisht të disponueshëm.
Nëse dëshironi të përmirësoni pamjen tuaj, duhet të provoni “looksmaxxing”. Nëse dëshironi të përmirësoni ushqyerjen dhe të kujdeseni për shëndetin e zorrëve, duhet të bëni “fibremaxxing”. Ndërsa, nëse dëshironi të përmirësoni aftësitë tuaja sociale dhe të bëheni më tërheqës në komunikim, atëherë duhet të provoni “personality-maxxing”.
Por gjithë kjo kulturë e “maxxing” mund të mos jetë mënyra më e mirë për ta motivuar veten drejt zakoneve më të shëndetshme. Në fakt, mund të ketë efektin e kundërt – madje mund të shkaktojë edhe stres.
Gjuha e “maxxing” i ka rrënjët te koncepti i lojërave “min-maxing”, ku lojtarët përpiqen në mënyrë strategjike të maksimizojnë atributet e dëshirueshme dhe të minimizojnë ato më pak të dobishme, me qëllim krijimin e personazhit më efektiv në lojë. Më pas, ky koncept kaloi në kulturën e zakonshme, veçanërisht përmes “looksmaxxing”: përpjekjeve të fokusuara dhe, në disa raste, ekstreme për të maksimizuar tërheqjen fizike.
Me kalimin e kohës, prapashtesa “-maxxing” është përshtatur në fusha të ndryshme të shëndetit dhe mirëqenies. Nëse ekziston një aspekt i jetës që mund të përmirësohet, me sa duket mund të “maxxohet”.
Kjo prirje pasqyron kulturën tonë gjithnjë e më intensive të optimizimit, në të cilën përpiqemi sistematikisht të përmirësojmë mënyrën se si mendojmë, ndihemi dhe funksionojmë. Kjo përpjekje shpesh shoqërohet edhe nga produkte dhe shërbime komerciale që premtojnë të na ndihmojnë të krijojmë “versionin më të mirë” të vetes.
Një paradoks interesant
Por vetë termi “maxxing” krijon një paradoks interesant. Ai nënkupton se ekziston një maksimum – një pikë në të cilën e kemi arritur kulmin, ose ndoshta edhe kemi “fituar”.
Por shëndeti, mirëqenia, marrëdhëniet shoqërore dhe zakonet e përditshme nuk janë diçka që e përfundojmë njëherë e përgjithmonë. Ato janë procese që vazhdojnë dhe ndryshojnë. Gjëra të ndryshme ndodhin jashtë kontrollit tonë, jeta dhe rrethanat ndryshojnë – dhe ne ndryshojmë bashkë me to.
Kjo e bën “maxxing” një thikë me dy presa. Nga njëra anë, mund ta bëjë sjelljen e shëndetshme më interesante, të krijojë një ndjenjë identiteti dhe t’i inkurajojë njerëzit të lidhen me të tjerë që ndjekin qëllime të ngjashme. Por, nëse përmirësimi i vetes shndërrohet në vetëmonitorim të vazhdueshëm, vetëkritikë dhe ndjekje të një versioni të idealizuar të “vetes optimale”, ai mund të ketë edhe kosto psikologjike.
Kur rrjetet sociale na kujtojnë vazhdimisht se ekziston edhe një tjetër aspekt që duhet optimizuar, përmirësimi i shëndetshëm i vetes mund të ushqejë vetëkritikën dhe ankthin rreth trupit, shëndetit dhe mënyrës se si e shohim veten. Shembuj të kësaj janë parë tashmë në komunitetet e “looksmaxing”, ku njerëzit lidhen online dhe shkëmbejnë këshilla për përmirësimin e pamjes së jashtme.
Përdorimi i rrjeteve sociale, veçanërisht përfshirja në përmbajtje ose komunitete që glorifikojnë trupat në formë dhe idealizuar, është lidhur gjithashtu me një rrezik më të madh për përjetimin e dismorfisë muskulare – një preokupim të tepruar me muskujt dhe fizikun – si dhe ortoreksisë, pra një preokupim obsesiv me ushqyerjen e shëndetshme.
Përqendrimi i vazhdueshëm te mënyra se si mund ta “maksimizojmë” veten mund të na bëjë, pa dashje, të fokusohemi gjithnjë e më shumë te ajo që mendojmë se nuk shkon me ne.
“Moderation-maxxing”
Ndoshta, atëherë, duhet të fillojmë të praktikojmë “moderation-maxxing” – pra, ta maksimizojmë moderimin?
Kjo nuk do të thotë se duhet të ndalojmë së kujdesuri për shëndetin apo të heqim dorë nga qëllimet tona. Përkundrazi, bëhet fjalë për të kuptuar mënyrën e të menduarit që qëndron pas dëshirës sonë për përmirësim.
Nëse një trend “maxxing” na inkurajon të jemi më të vetëdijshëm për sjelljet e shëndetshme, ai mund të jetë vërtet i dobishëm. Por nëse ndjekja e një sjelljeje të caktuar “optimale” për shëndetin fillon të dëmtojë mirëqenien tonë psikologjike ose marrëdhëniet shoqërore, ia vlen të ndalemi dhe të pyesim veten se çfarë na motivon realisht.
Për shembull, një motivim pozitiv për të përmirësuar pamjen personale mund të jetë dëshira për të rritur vetëvlerësimin ose për t’u ndier më të hapur ndaj lidhjes me njerëzit përreth nesh. Por nëse dëshira për të ndryshuar pamjen vjen nga ndjenja e pamjaftueshmërisë dhe krahasimi i vazhdueshëm me të tjerët, ky motivim mund të na bëjë më të rrezikuar ndaj sjelljeve kufizuese ose të dëmshme.
Këtu bëhen veçanërisht të rëndësishme konceptet si vetëdhembshuria dhe ndërgjegjësimi i vetëdijshëm.
Vetëdhembshuria nënkupton të tregojmë mirësi ndaj vetes, të pranojmë se papërsosmëria është pjesë e përvojës njerëzore, të zvogëlojmë vetëgjykimin dhe të praktikojmë ndërgjegjësimin – pra, përqendrimin te momenti i tashëm. Në vend që t’i shpërfillim vështirësitë tona ose të heqim dorë nga përmirësimi, vetëdhembshuria na lejon ta pranojmë papërsosmërinë dhe ndryshimin si pjesë të të qenit njerëzor.
Ajo nënkupton gjithashtu të flasim me veten pa gjykim të tepruar dhe të përpiqemi të mos identifikohemi plotësisht me versionin e idealizuar të shëndetit që shohim në rrjetet sociale. Dhe, më e rëndësishmja, pranimi i vetes nuk do të thotë se duhet të ndalojmë së rrituri.Mund të dëshirojmë të përmirësohemi dhe, në të njëjtën kohë, të vlerësojmë atë që jemi sot – pa ndier vazhdimisht presionin për të maksimizuar çdo aspekt të jetës sonë.
“Maxxing” është thjesht një mënyrë e re dhe tërheqëse për rrjetet sociale për të riformuluar një dëshirë shumë më të vjetër: atë për shëndet dhe vetëpërmirësim. Edhe pse mund të jetë një trend argëtues për t’u ndjekur, duhet të kujtojmë se optimizimi nuk duhet të shndërrohet kurrë në qëllimin e vetë jetës.
Në fund të fundit, çfarë kuptimi ka të ndërtosh një personazh me të gjitha statistikat në nivelin më të lartë, nëse ndërkohë harron ta shijosh lojën?
Artikull nga: TheConversation.com
Përkthim: Prinderimi.com
