Përfshirja e fëmijëve me nevoja të veçanta në sistemin arsimor nuk është thjesht një detyrë administrative, por një imperativ moral dhe shoqëror që reflekton vlerat më të thella njerëzore. Kjo përfshirje forcon jo vetëm fëmijët me nevoja të veçanta, por të gjithë komunitetin, duke na mësuar rreth dhembshurisë, pranimit dhe diversitetit si një burim pasurie.
Bota ka nevojë për çdo mendje dhe çdo zemër që ajo mund të ushqejë, dhe në këtë drejtim, edukimi gjithëpërfshirës është hapi i parë drejt ndërtimit të një shoqërie që i vlerëson të gjithë, pa përjashtim.
Qeveria në detyrë, përmes Ministrisë së Arsimit, ka ndërmarrë hapa konkretë për të mbështetur familjet e fëmijëve me nevoja të veçanta. Punësimi i 422 asistentëve dhe planifikimi për të rritur numrin e tyre në mbi 500 është një shenjë pozitive e një angazhimi real.
Përveç punësimit, trajnimi i kuadrove arsimore, siç është programi “Birsen”, dhe puna me plane individuale arsimore janë thelbësore për të siguruar që çdo fëmijë të marrë edukimin e duhur, të personalizuar sipas nevojave të tij. Kjo qasje e bazuar në nevojat individuale është shkenca pas suksesit në arsimin gjithëpërfshirës.
Shembulli i shkollës “Mitrush Kuteli” në Prishtinë, ku ka psikologe, mësuese mbështetëse dhe dy asistente, tregon se përpjekjet lokale janë po aq të rëndësishme. Megjithatë, siç theksoi drejtoresha e shkollës, ka ende nevojë për më shumë mbështetje.
“Në këtë drejtim kemi buxhetuar punësimin e 500 asistentëve të fëmijëve me nevoja të veçanta dhe përveç ndarjes së buxhetit dhe planifikimit të vendeve të punës, kemi punuar edhe në përgatitjen e kuadrove, një shtatë gjenerata të rinjve dhe të rejave që kanë përfunduar trajnimet sipas programit Birsen.. Kemi trajnuar një numër të konsiderueshëm të mësimdhënësve që të punojnë me planin individual arsimor për të gjithë fëmijët për një plan të veçantë. Në bazë të të dhënave që i kemi janë 422 të punësuar, pra ka akoma buxhet të ndarë për punësimin e asistentëve dhe kemi filluar planifikimet për rritjen e vendeve të punës edhe përtej 500”, tha Nagavci.
Nga ana tjetër, drejtoresha e shkollës “Mitrush Kuteli”, Remzije Racaj, vlerësoi përparimin që është bërë në drejtim të përfshirjes së fëmijëve me nevoja të veçanta, por theksoi se ka ende nevojë për më shumë mbështetje.
“Viteve të fundit, shkolla jonë po fillon të kompletohet dalë ngadalë, kemi psikologen e shkollës, mësuesen mbështetëse dhe këtë vit kemi dy asistente. Nuk është e mjaftueshme për të gjithë fëmijët që i kemi, por po shihet që po punojnë këta fëmijë dhe kanë nevojë për asistente. Shkolla në planifikimet e veta ka edhe trajnime për gjithë përfshirjen brenda shkollës. Mundohemi që këta fëmijë që i kemi, t’i trajtojmë ashtu siç duhet”, tha Racaj.
Prindërit, të cilët janë avokatët e parë dhe më të fortë të fëmijëve të tyre, duhet të jenë pjesë aktive e këtij procesi. Angazhimi i tyre në grupet e prindërve, takimet me stafin e shkollës dhe ndarja e përvojave mund të ndihmojë në identifikimin e boshllëqeve dhe në kërkimin e zgjidhjeve kolektive.
Të mësuarit për të pranuar dhe për të vlerësuar fëmijët me nevoja të veçanta është një mësim për të gjithë ne, duke na bërë njerëz më të mirë. Kjo përfshirje i mëson fëmijët tanë, që nuk kanë nevoja të veçanta, se bota është e larmishme dhe e bukur pikërisht për shkak të ndryshimeve. Ky është një mësim thelbësor për jetën, që do t’i shoqërojë gjatë gjithë rrugëtimit.
