Të qenit prind shpesh shihet nga jashtë si një rol i mbushur me forcë, durim dhe siguri. Prindërit janë ata që japin këshilla, qetësojnë fëmijët dhe përpiqen të gjejnë zgjidhje për çdo problem. Por pas kësaj figure të fortë shpesh fshihen shumë mendime, shqetësime dhe emocione që një prind nuk i shpreh gjithmonë.
Në kulturën tonë, ku familja ka një rol shumë të rëndësishëm, shumë prindër janë rritur me idenë se duhet të jenë të fortë për fëmijët e tyre. Të tregosh lodhje, pasiguri apo frikë ndonjëherë shihet si dobësi. Megjithatë, edhe prindërit kanë një botë të brendshme që meriton të kuptohet.
1. Ndoshta nuk po bëj mjaftueshëm mirë
Shumë prindër mbajnë brenda një pyetje që nuk e thonë shpesh me zë: “A jam duke bërë mjaftueshëm për fëmijën tim?”
Edhe prindërit që kujdesen, sakrifikojnë dhe përpiqen çdo ditë mund të ndihen të pasigurt për zgjedhjet e tyre. Ata mund të mendojnë për fjalët që kanë thënë në momente lodhjeje, për gabimet që kanë bërë ose për gjërat që do të dëshironin t’i kishin bërë ndryshe.
Kjo pasiguri shpesh nuk vjen nga mungesa e dashurisë, por pikërisht nga dëshira për të qenë një prind më i mirë.
2. Edhe unë lodhem
Shumë prindër, veçanërisht ata që mbajnë shumë përgjegjësi familjare, ndihen të lodhur fizikisht dhe emocionalisht. Megjithatë, ata vazhdojnë përpara pa e shprehur këtë lodhje, sepse mendojnë se duhet të jenë gjithmonë të gatshëm për fëmijët.
Një prind nuk është makinë. Të pranosh lodhjen dhe të kërkosh kohë për veten nuk do të thotë mungesë dashurie. Përkundrazi, një prind që kujdeset për veten ka më shumë mundësi të jetë i qetë dhe i pranishëm për fëmijën.
3. Kam frikë se mos gaboj me ty
Prindërit shpesh nuk tregojnë sa shumë mendojnë për vendimet që marrin: mënyrën si vendosin kufij, mënyrën si reagojnë ndaj gabimeve të fëmijës apo mënyrën si e udhëheqin atë.
Shpesh ata kanë frikë se mos janë shumë të rreptë ose shumë lejues. Kjo dilemë është pjesë normale e prindërimit, sepse çdo fëmijë dhe çdo familje ka nevoja të ndryshme.
4. Më mungon koha kur ishe më i vogël
Shumë prindër nuk e thonë shpesh, por rritja e fëmijës sjell edhe një ndjenjë humbjeje. Ata gëzohen kur fëmija bëhet më i pavarur, por në të njëjtën kohë u mungojnë momentet kur ai kishte më shumë nevojë për ta.
Kjo na kujton rëndësinë e të shijuarit të momenteve të vogla të përditshmërisë, sepse fëmijëria kalon më shpejt nga sa mendojmë.
5. Kam frikë për të ardhmen tënde
Prindërit shpesh mbajnë shumë shqetësime për të ardhmen e fëmijëve të tyre: për shkollën, shoqërinë, zgjedhjet që do të bëjnë dhe sfidat me të cilat do të përballen.
Në shoqërinë tonë, ku prindërit shpesh bëjnë sakrifica të mëdha për edukimin dhe mirëqenien e fëmijëve, kjo frikë mund të jetë edhe më e madhe.
Dashuria prindërore nuk do të thotë të kontrollojmë çdo hap të fëmijës, por ta përgatisim atë me vlera, besim dhe aftësi për të marrë vendime.
6. Ndonjëherë nuk di çfarë të bëj
Ekziston një bindje se prindërit duhet të kenë gjithmonë përgjigje. Por realiteti është se edhe prindërit më të kujdesshëm përballen me situata ku ndihen të pasigurt.
Të kërkosh informacion, të lexosh, të flasësh me profesionistë ose të pranosh se ke nevojë të mësosh diçka të re është shenjë përgjegjësie, jo dobësie.
7. Edhe unë kam nevojë të më kuptojnë
Prindërit shpesh janë ata që dëgjojnë emocionet e të tjerëve, por jo gjithmonë kanë një hapësirë ku të shprehin të tyret. Ata mund të kenë nevojë për mbështetje, mirënjohje dhe mirëkuptim.
Kur fëmijët rriten në një familje ku emocionet pranohen, ata mësojnë se edhe kujdestarët e tyre janë njerëz me ndjenja dhe nevoja.
8. Do të doja të më kujtoje për dashurinë, jo vetëm për sakrificat
Shumë prindër shpresojnë që një ditë fëmijët e tyre të kujtojnë jo vetëm mundin që kanë bërë për ta, por edhe momentet e vogla: bisedat, përqafimet, kohën e kaluar së bashku dhe ndjenjën e sigurisë që u kanë dhënë.
Në fund, prindërit nuk janë njerëz pa gabime. Ata janë njerëz që mësojnë, ndryshojnë dhe përpiqen çdo ditë. Pas çdo prindi që duket i fortë, shpesh qëndron një person me frikë, shpresë dhe dashuri të madhe.
Të kuptojmë anën njerëzore të prindërve na ndihmon të ndërtojmë familje ku jo vetëm fëmijët ndihen të dëgjuar, por edhe ata që kujdesen për ta ndihen të vlerësuar.
