Dr. Willough Jenkins i kalon ditët duke trajtuar disa nga rastet më të rënda në shëndetin mendor të adoleshentëve.
Ajo është psikiatre e certifikuar për fëmijë dhe adoleshentë dhe drejtoreshë mjekësore e Shërbimit të Urgjencës Psikiatrike dhe Konsultës Ndërlidhëse në Rady Children’s Hospital në San Diego, Kaliforni. Gjithashtu është profesoreshë e asociuar e psikiatrisë në UC San Diego dhe bashkëpunon me Organizatën Botërore të Shëndetësisë për të luftuar keqinformimin rreth shëndetit mendor të të rinjve.
Në një intervistë për Newsweek, Jenkins tha se shumë prindër me qëllime të mira i interpretojnë gabimisht sjelljet e zakonshme të vajzave adoleshente—ndryshimet e humorit, heshtjen dhe tërheqjen—si shenja se diçka serioze nuk shkon. Në shumë raste, sipas saj, këto janë pjesë normale e mënyrës se si funksionon truri gjatë kësaj faze të zhvillimit.
Ajo ndau shtatë shenja që, sipas saj, meritojnë vëmendje më të madhe nga prindërit, mësuesit dhe kujdestarët.
Emocionet e tyre janë të përshtatshme për moshën
“Vajzat adoleshente nuk janë tepër emocionale”, tha Jenkins. “Ato janë në një fazë zhvillimi ku intensiteti emocional është në nivelin më të lartë, ndërsa sistemet e trurit që ndihmojnë në rregullimin e emocioneve ende nuk janë zhvilluar plotësisht.”
Ky intensitet shpesh shoqërohet me një tjetër model më të heshtur: përgjigjen “Jam mirë”. Sipas Jenkins, kjo përgjigje rrallë është thjesht një mënyrë për ta larguar prindin. Ajo zakonisht po vendos nëse je mjaftueshëm i sigurt për të të treguar të vërtetën”, tha ajo. “Ajo që ndodh më pas varet pothuajse tërësisht nga mënyra se si reagoni ndaj ‘jam mirë’.
Dhimbja sociale është reale
Konfliktet me shoqërinë, përjashtimi dhe refuzimi social janë një tjetër shenjë që shpesh minimizohet. Konfliktet në grupin e shoqërisë, përjashtimi dhe refuzimi social nuk janë dramë. Ato janë përvoja që shkaktojnë dhimbje të vërtetë, tha Jenkins.
Hulumtime të kryera nga UCLA kanë treguar se përjashtimi social aktivizon zona të trurit të lidhura me përjetimin emocional të dhimbjes fizike. Studime të mëvonshme me adoleshentë kanë gjetur gjithashtu lidhje mes ndjeshmërisë ndaj refuzimit, reagimit të trurit ndaj përjashtimit dhe simptomave depresive.
Prandaj, kur një vajzë adoleshente thotë se përjashtimi nga një grup bisede është i padurueshëm, nuk duhet të supozojmë menjëherë se ajo po dramatizon.
Tërheqja nga nëna nuk është domosdoshmërisht refuzim
Një tjetër sjellje që mund t’i shqetësojë prindërit është largimi emocional i vajzës nga nëna. Sipas Jenkins, kjo mund të jetë pjesë normale dhe e rëndësishme e zhvillimit. Detyra juaj është të qëndroni të disponueshëm kur ajo të kthehet, tha ajo.
Perfeksionizmi mund të fshehë ankthin
Perfeksionizmi është një tjetër shenjë që shpesh interpretohet si përkushtim ose zell. Por Jenkins paralajmëron se në shumë raste ai mund të lidhet me ankthin. Perfeksionizmi te vajzat adoleshente shpesh është ankthi i veshur me një kostum shoqërisht të pranueshëm, tha ajo. Kur një vajzë lavdërohet vazhdimisht vetëm për rezultatet dhe performancën e saj, ajo mund të fillojë të besojë se vlera e saj varet nga arritjet.
Ka një mënyrë të duhur dhe të gabuar për të dhënë këshilla
Një këshillë e zakonshme që Jenkins e konsideron joefektive është t’i thuhet vajzës të mos shqetësohet për atë që mendojnë të tjerët. Ky nuk është një këshillim që mund të zbatohet”, tha ajo. “Përkatësia dhe lidhja janë nevoja biologjike gjatë adoleshencës, jo mangësi të personalitetit.
Shenja e shtatë lidhet me komunikimin. Vajzat që flasin hapur me prindërit e tyre shpesh kanë prindër që nuk e bëjnë bisedën të kushtueshme emocionalisht çdo herë.
Prindërit mund të jenë të pranishëm pa ushtruar presion, të qëndrojnë të disponueshëm edhe kur vajza nuk dëshiron të flasë dhe të kuptojnë se prania është më e rëndësishme sesa detyrimi për të biseduar. Kur lind një konflikt, Jenkins këshillon që prindi ta emërtojë emocionin në vend që të përpiqet vetëm të fitojë debatin.
Qëllimi nuk duhet të jetë fitimi i argumentit, por riparimi i marrëdhënies.
Artikull nga: Newsweek
Përkthim nga: Prinderimi.com
