Nga Lira Gjika
1. Fëmija sa lind pëlqen zërin e nënës.
2. Ndërmjet ditës së tretë dhe të pestë të lindjes zhvillohet “diferenca e madhe melodike” që ekziston ndërmjet gjuhës kur nëna i drejtohet foshnjës dhe gjuhës që përdorin të rriturit ndërmjet tyre.
3. Në ditën e katërt të jetës fëmija diferencon gjuhët. Fëmijët që rriten dhe jetojnë në mjedise shumëgjuhëshe i dëgjojnë ato dhe preferojnë gjuhën e origjinës.
4. Gjuha e nënës apo Motherest siç quhet në gjuhën profesionale nuk ka të bëjë me gjuhën e vendit nga është nëna por mënyra e komunikimit me foshnjën e saj të sapoardhur. Gjuha e nënës është dialekti i të gjitha nënave të botës kur i drejtohen foshnjës së tyre. Zëri i tyre është me tone të larta, por jo e bërtitur dhe intonacioni i ekzagjeruar. .
5. Në planin konjitiv gjuha e nënës luan një rol të rëndësishëm për të ndihmuar foshnjën që të organizojë informacionin për fjalët.
6. Ndërmjet javës së katërt dhe të dymbëdhjetë foshnja ndërvepron në mënyrë shumë aktive me nënën.
7. Në muajin e dytë, nëse nëna pushon së foluri me fëmijën dhe tregon në fytyrë padurim për një apo dy minuta, foshnja pushon vokalicat e gëzuara dhe shpërqendron shikimin duke demonstruar ndjenja trishtimi dhe konfuzion. (Përkthyer nga libri “Me zërin e sirenës” autore Marie Christine Laznik)./dritare.net
