Nga Lira Gjika
Një prind, që nuk merr në konsideratë vendin ku i flet fëmijës, mënyrën dhe tonin e zërit, padashur, i ka dhënë vlerë paedukatës sepse duke mos respektuar etikën, e të sjellurit dhe vendit, ata më shumë e kanë fyer sesa e kanë ndihmuar fëmijën që të zgjedhë sjelljet e mira në publik. Sikur prindërve t’iu bëhej e njëjta gjë, do të ishin ndjerë keq, do kishin reaguar me forcë për të mbrojtur dinjitetin e tyre. Por këtë të drejtë e harrojnë dhe nuk e përfillin për fëmijët e tyre.
E folura në mënyrë urdhërore e të rriturit dhe pozicioni i trupit, pra i rrituri nuk ulet që ta shohë në sy fëmijën dhe fëmija të mos ta shohë prindin nga pozicioni, poshtë lart, (provojeni njëherë të rritur të flisni në pozicionin e fëmijës. Hipeni fëmijën në një vend të lartë, aq sa është diferenca juaj trupore me fëmijën dhe shikoni se sa e lodhshme do të jetë, fëmija juaj, gjithë kohën ju dëgjon e flet nga ky pozicion.) e bën fëmijën të huaj me prindin e tij, dhe të ndihet vetëm e i dëshpëruar kur ka më shumë nevojë për të.
