Në jetë nuk është vonë për asgjë.
Le të themi se fëmija e fiton kryesisht ndjenjën e vlerësimit nga nëna (ose personi që zë vendin e nënës), deri në moshën dyvjeçare, ndërsa ndjenjën e mjaftueshmërisë kryesisht deri në moshën gjashtëvjeçare nga babai (ose personi që zë vendin e babait).
Ndjenja e vlerësimit është ajo që na bën ne njerëz. Këtë mund ta quajmë edhe duke u nisur nga ato që ndiejmë për veten.
- Çfarë cilësish kemi ne si njerëz?
- Cilat janë karakteristikat që na bëjnë ne njeri, si me pluset dhe minuset që kemi?
- A jemi të kënaqur me veten për shkak të cilësive që kemi, nëse jemi sa të kënaqur jemi?
- Sa e duam veten për shkak të këtyre karakteristikave që kemi?
- Sa e vlerësojmë veten për shkak të karakteristikave që kemi?
Përgjigjet që u japim këtyre pyetjeve tregojnë edhe vlerat që i japim vetes.
Nëse dëshironi, vlerësojini tri pyetjet e mësipërme nga njëshi deri te dhjeta dhe shikoni përfundimin. Mbase keni shënuar dhjetën për të trija, por kjo është shumë normale. Por, kam frikë se shumica juaj do të ketë nevojë t’i ndryshojë. Sepse në fëmijërinë e shumicës nga ne, të tjerët nuk kanë treguar mjaftueshëm respekt për forcat dhe liritë themelore.
Përgatiti: Perparim Blakaj, Prinderimi.com
Autor: Saim Koç & Nil Gün, ”Vetëvlerësimi”
