Le të kujtojmë se ndjenja e vlerësimit i jepet fëmijës nga nëna në moshën nga zero deri në dy vjeç. Fakti që nëna është përcaktuese në zhvillimin e vlerësimit të fëmijës për veten, buron nga varësia që ka fëmija nga nëna deri në moshën dy vjeçare. Afërsisht deri në moshën njëvjeçare fëmija ushqehet me gjirin e nënës. Deri në këtë moshë fëmija as që e percepton veten si një krijesë e veçantë. Ai fillon të perceptojë veten si një individ i veçantë vetëm pas moshës dyvjeçare.
Duhet treguar kujdes të mos e teprojmë interesimin për fëmijën në emër të rritjes së vetëvlerësimit. Interesimi i tepruar është në dëm të fëmijës. Fëmija që në këtë periudhë është natyrshëm “egoist”, nuk i vëren nevojat e prindërve e natyrisht që nuk e pëlqen ndryshimin e situatës duke reaguar kur përballet me këtë ndryshim.
Ka fëmijë që ushqehen me gjirin e nënës deri në moshën pesëvjeçare. Këta fëmijë janë rritur duke besuar se bota është në shërbim të tyre. Sigurisht që në të ardhmen ata do të përballen me probleme serioze. Tek të rriturit me zhvillim jo të shëndetshëm të vlerësimit, vërejmë dy probleme: ose ndihen pa vlerë sepse nevojat e tyre nuk janë plotësuar sa duhet, ose doza ndaj tyre është tepruar dhe e quajnë ende veten si qendra e botës.
Pse e kemi të vështirë të kuptojmë lidhjen e një mashkulli me jetë sociale të gjerë, me nivel të lartë kulturor, pamje të bukur fizike dhe të ardhura të mira, me një femër që i ka të gjitha karakteristikat e kundërta me të? Megjithëse parë nga jashtë, kjo marrëdhënie duket kontroverse, në të ka një ekuilibër. Vetëvlerësimi i të dyve është i njëjtë. Vetëvlerësimi i ulët tregon se edhe dashuria e respekti për veten janë në një nivel të ulët.
Përgatiti: Perparim Blakaj, Prinderimi.com
Autor: Saim Koç & Nil Gün, ”Vetëvlerësimi”
