Kur jemi të zënë, a e dëgjojmë vërtet fëmijën tonë? Probabilisht jo, sepse shpesh jemi të humbur në mendimet tona, të humbur në listën tonë të detyrave dhe kjo është kur aftësia jonë për të dëgjuar vërtet shtyhet anash dhe ne e gjejmë veten duke qenë vetëm gjysmë të pranishëm për atë që fëmija ynë dëshiron të thotë. Kur ndodh kjo, fëmija ynë nuk ndien që ka pasur mundësi të dëgjohet.
Shumicën e kohës, ne duam që fëmija ynë të dëgjojë atë që ne duam t’i themi – duam një përgjigje të shpejtë sepse mendimet tona janë kaq të mbushura me gjithçka që duhet të bëjmë saqë humbasim kur vjen puna për t’i dëgjuar ata dhe kjo çon në sjellje negative nga ana e tyre.
Pra, si mund të presim që fëmija ynë të na dëgjojë vërtet kur modeli që u japim atyre është i kundërt?
Prindërimi është kaq i vështirë, por kur e bëjmë vetëdijen një praktikë të përditshme, bëjmë hapa të vegjël drejt ndryshimit.
Dëgjimi kërkon përpjekje të ndërgjegjshme, veçanërisht kur do të thotë të jemi të vetëdijshëm, sepse në “hapësirën” që krijojmë kur dëgjojmë vërtet, e vlerësojmë fëmijën tonë si një anëtar të vlefshëm të familjes. E vlerësojmë të drejtën e fëmijës sonë për të u dëgjuar, në vend që të ndihen të injoruar. E vlerësojmë që ata janë të rëndësishëm.
Kur dëgjojmë vërtet fëmijën tonë, ne faktikisht e largojmë fokusin nga nevoja jonë për të mbrojtur mendimin apo mendimet tona për atë që duhet të ndodhë ose çfarë duam të bëjmë që fëmija ynë të bëjë. Në vend të kësaj, krijojmë një hapësirë dashamirëse ku fokusi është vetëm në dëgjim dhe të jemi të pranishëm.
Pas të gjithave, ajo që ata vërtet duan është prania jonë dhe të dëgjohen!
Të dëgjohemi është komunikim.
Të dëgjohemi ndihmon në ndërtimin e besimit.
Të dëgjohemi rrit empatinë.
Të dëgjohemi zvogëlon konfliktet.
Të dëgjohemi zvogëlon keqkuptimet.
Të dëgjohemi thellon marrëdhëniet.
Burimi: The Nurture Collective
