Deri para viteve ’90 ishim në epokën kur baballarët mjaftonte vetëm të shikonin në sy për të të trembur dhe imponuar autoritetin. Sigurisht që kishte pastaj edhe të tjerë që përdornin dhunën verbale, atë fizike dhe që merrnin rripin e pantallonave.
Pastaj erdhëm në fazën pas viteve ’90 kur prindërit u bënë më të butë e më fleksibël me fëmijët. Prindërit hoqën dorë nga autoriteti dhe u bënë miq me fëmijët e tyre.
Ndërkohë që sot kemi arritur në fazën e prindërve bërtitës. Me prindër që bërtasin dhe përpiqen të negociojnë me një fëmijë 3 vjeç që nuk është as i zoti të dëgjojë fjalinë deri në fund. Këta janë prindërit e frustruar që nuk dinë se si ta bëjnë rolin e tyre. Kjo është e gjitha shenjë e dobësisë. Këta prindër nuk dinë se si ta fitojnë vëmendjen e fëmijës.
Daniele Novara, mësues i pedagogjisë në Itali tregon se si mund të edukohen fëmijët më mirë pa i dënuar dhe ndëshkuar. Ai sqaron se Italia jo, por Franca dhe vende të tjera të zhvilluara kanë një ligj mbi ndëshkimin trupor që ndalon prindërit të gjuajnë edhe qoftë me vetëm një shuplakë fëmijën.
Autoriteti prindëror mund të ushtrohet pa ndihmën e dhunës çfarëdolloj qoftë ajo: fizike, verbale apo psikologjike dhe emocionale. Sipas tij, në mënyrë që të mos biem në kurthin emocional që çon në përdorimin e duarve është e nevojshme të jesh rigoroz dhe pozitiv. Kryesorja për ta arritur këtë është vendosja paraprake e rregullave. Fëmijët duhet të dinë se çfarë u lejohet dhe çfarë u ndalohet. “Prindërit, gjithnjë e më shumë po sillen më fëmijë se fëmijët”, thotë Novara.
E rëndësishme është të dish të jesh prind dhe të marrësh në dorë rolin. Të dish t`i menaxhosh kur janë të vegjël, por edhe kur bëhen adoleshentë.
“Ne kemi nevojë për ide të qarta, jo për përdorimin e duarve kur situata ikën nga kontrolli”, përfundon Novara.
*Ky post u përshtat nga donnamoderna dhe është realizuar nga Fabjola Hije.
