Fëmija kryeneç
Problemi i kryeneçësisë duket se është një problem shqetësues te shumë familje. Sa herë dëgjojmë një nënë duke u ankuar në bisedën e saj me gra të tjera: “Oh, sa kryeneç”, “Oh, sa kryengrirë” dhe “Ai nuk i përfill udhëzimet e askujt përveç tekave të tij!”
Ekzistojnë gjithashtu dallime shkencore që tregojnë se kryeneçësia është një tipar kryesor te shumica e fëmijëve, të cilët kanë nevojë për tretmanë psikiatrik.
Çka është kryeneçësia?
Një fëmijë i bindur është ai i cili vepron atë që prindërit e tij i kërkojnë të bëjë në kohën e duhur. Nëse nëna thotë: “Shko në shtrat tani,” mirëpo, fëmija refuzon të shkojë, atëherë kjo është kryeneçësi, por nëse fëmija vonohet të shkojë në shtrat, atëherë ky është një lloj tjetër i kryeneçësisë. Nai shkon, mirëpo murmurit në vete, atëherë ky është një lloj i tretë i kryeneçësisë.
Nëse fëmija e sulmon ose e qorton personin që e ka urdhëruar, atëherë ky është lloji më i keq i kryeneçësisë. Kryeneçësia arrin pikën kulmore kur fëmija e bën të kundërtën e asaj që i kërkohet, kur për shembull ai urdhërohet të heshtë, ndërsa ai bërtet ose kur urdhërohet të hajë kafshatën, ai e nxjerr nga goja.
Kur fillon kryeneçësia?
Zakonisht nuk ka problem nëse hasim në kryeneçësi gjatë dy viteve të para të fëmijës. Studimet tregojnë se fenomeni i kryeneçësisë fillon të shfaqet rreth moshës dy vjeç e gjysmë dhe përkeqësohet gjatë vitit të tretë dhe të katërt dhe nëse prindërit janë të kujdesshëm për të eliminuar këtë gjendje, kryeneçësia fillon të zhduket në moshën pesë vjeçare.
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Prof. Dr. Abdul Kerim Bekkar, “Problemet e fëmijëve”
