I humbur në tren, i kthyer në familje pas njëzet e shtatë vitesh
Kur ishte në moshën pesëvjeçare, në vitin 1986, Saroo Munshi Khan, po udhëtonte në tren drejt Kalkutës, duke kërkuar lëmoshë në atë tren. Por, meqë e kishte zënë gjumi, ai kishte përfunduar në një qytet të panjohur, ku thjesht ishte një fëmijë i humbur, sepse nuk dinte se nga ishte dhe i kujt ishte. Pasi kaloi disa vite në një jetimore, ai u adoptua nga një familje në Australi. Edhe pse atje jetonte në kushte solide, ai kishte bërë përpjekje që të gjente rrënjët dhe familjen e vet të vërtetë. Dhe pas njëzet e shtatë vitesh, ai e gjeti familjen!
Udhëtimi i këtij ish-lypsari dhe fëmije të adoptuar, drejt vendlindjes së vet, duket të ketë qenë më shumë se sa udhëtimi i Odiseut drejt Itakës. Atë nuk e kanë lënë të qetë as në Australinë e largët kujtimet e turbullta të fëmijërisë për nënën dhe familjen e vet. Prandaj nuk ka gjetur rehatinë e paqen, po është detyruar të bëjë kërkime deri sa e ka gjetur familjen dhe vendlindjen e parë. Pra, shembulli i tij na tregon se rehatia e mirëqenia nuk i mjaftuakan individit, nëse është shkëputur nga rrënjët e familjes e të vendlindjes së vet.
Ai do t’i kërkojë familjen e vendlindjen, sepse ato janë të gdhendura në ndërgjegjen e tij. Jorgo Blerësi ka një varg të bukur: “Ngado që shkoj, e mbaj me vete Greqinë, si një plagë.” Pra, vlerat e tilla si familja, vendlindja e atdheu, janë të gravuara në ndërgjegjen tonë dhe nuk zhbëhen. Madje edhe ata që përpiqen t’i harrojnë, ato u shfaqen në formë kujtimesh e ëndrrash. Në traditën tonë ka motive të kthimit të të humburve, të të burgosurve. Fjala vjen Ago Ymeri kthehet nga burgu në Spanjën e largët dhe realizon një mision të përafërt me Odisenë, i cili u kthye tebdil në Itakë.
Kthimi në vendlindje bëhet për njerëzit e dashur, për shpëne në vend një mision, për të kryer një shpagim, për të lënë një nam, etj. Por, kthimi mund të bëhet edhe thjesht pa asnjërën nga këto misione. Vendlindja është si një magnet dhe ka fuqi tërheqëse ndaj njerëzve të vet, qofshin mbretër si Odiseu apo lypsarë si Saroo Munshi Khan.
Familja nuk është vetëm vendi ku rritemi, por edhe hapësira ku formojmë identitetin, kujtimet, sigurinë dhe ndjenjën e përkatësisë.
Në këtë kuptim, kthimi nuk është vetëm një lëvizje nga një vend në tjetrin, por një përpjekje për të rindërtuar një pjesë të vetes. Saroo nuk kërkonte vetëm një adresë apo familje; ai kërkonte një përgjigje për pyetjen se kush ishte, nga vinte dhe ku i përkiste në të vërtetë.
Tekst nga: Milazim Krasniqi ”Rruga për në shtëpinë e shpëtimit”
