A e do më shumë babin apo mamin?-Pyetja që i frustron vazhdimisht fëmijët tanë!
Në një emision televiziv vendor, një vajzë e vogël u pyet nga gazetari se cila ishte pyetja që nuk do të donte kurrë t’ia bënin të tjerët. Ajo u përgjigj me eufori: “Të më pyesin: a e do më shumë babin apo mamin?”
Kjo përgjigje lë shumë për të kuptuar edhe për fëmijët e tjerë dhe për dëmin emocional që mund t’u shkaktojë atyre presioni i kësaj pyetjeje. Ndonëse në vendin tonë kjo pyetje është bërë tashmë pjesë e zakonshme e bisedave familjare, ndoshta ka ardhur koha ta vlerësojmë më seriozisht peshën dhe ndikimin që ajo mund të ketë tek fëmijët tanë.
Në përpjekje për të kuptuar se me cilin prind ndihet më i afërt fëmija, ndonjëherë prindërit mund të bëjnë një pyetje që duket e pafajshme: “A e do më shumë babin apo mamin?” Megjithatë, për fëmijën kjo pyetje mund të krijojë një situatë emocionale shumë më të ndërlikuar nga sa duket.
Dashuria e fëmijës për prindërit nuk është një garë ku duhet të shpallet fituesi. Fëmija mund të ketë marrëdhënie të ndryshme me secilin prind dhe të ndihet i lidhur me ta në mënyra të ndryshme. Të kërkosh një zgjedhje e vendos fëmijën në pozitën për të krahasuar dy njerëzit që përbëjnë një pjesë të rëndësishme të botës së tij emocionale.
Fëmija mund të ndihet i detyruar të zgjedhë
Pyetja mund ta vendosë fëmijën në një konflikt besnikërie: nëse zgjedh mamin, a do të mërzitet babi? Nëse zgjedh babin, a do të lëndohet mami?
Kjo bëhet veçanërisht e ndjeshme në familjet ku prindërit kanë konflikte mes tyre.Fëmijët mësojnë se njëri prind doemos meriton të duhet më shumë dhe tjetri jo. Kjo krijon fraksion në dashurinë e tij ndaj tyre, dhe ndonjëherë edhe në mes prindërve po ashtu. Duhet ta kemi parasysh se fëmija mëson t’i shohë prindërit e tij si mbështetjen e tij kryesore dhe njerëzit e parë në jetë, të cilëve mund t’u besojë. Shtrimi i kësaj pyetjeje, në mënyrë të tërthortë, e bën atë të mendojë se njëri prej prindërve ka gjasë të mos e ketë vendin e njëjtë tek ai, dhe se ajo gjë është në rregull. Pra, kemi një shkatërrim të imazhit në sytë e fëmijës – i cili mund të shkojë duke u thelluar dhe të lërë pasoja të vazhdueshme në rritjen e tij dhe raportin e tij me prindërit.
Hulumtimet mbi marrëdhëniet familjare tregojnë se përfshirja e fëmijëve në konfliktet prindërore dhe ndjenja se duhet të mbajnë anën e njërit prind mund të lidhen me vështirësi në përshtatjen e tyre. Prandaj, edhe kur pyetja bëhet si shaka, fëmija mund ta përjetojë si një kërkesë për të zgjedhur një “anë”.
Po nëse fëmija thotë se do më shumë njërin?
Kjo nuk duhet të interpretohet menjëherë si provë se fëmija e do më pak prindin tjetër. Fëmijët mund të shprehin preferenca të përkohshme për shumë arsye: njëri prind mund të luajë më shumë me ta, t’i ndihmojë me detyrat, t’u lejojë më shumë liri ose thjesht të jetë më i pranishëm në një periudhë të caktuar.
Madje, hulumtimet tregojnë se fëmijët janë shumë të vëmendshëm ndaj mënyrës se si trajtohen dhe nëse e perceptojnë atë trajtim si të drejtë. Një meta-analizë e vitit 2025, që përfshiu 19,469 pjesëmarrës, konfirmoi se trajtimi i diferencuar dhe favorizimi prindëror janë fenomene reale dhe mund të kenë pasoja për fëmijët.
Çfarë mund të pyesim në vend të saj?
Në vend të “Kë do më shumë?”, prindi mund të pyesë:
- “Çfarë të pëlqen të bësh me mamin?”
- “Çfarë të pëlqen të bësh me babin?”
- “Kur ndihesh më i/e lumtur me ne?”
- “A ka diçka që do të doje ta bënim më shpesh bashkë?”
- “Si mund të të ndihmojmë të ndihesh i/e sigurt dhe i/e dashur?”
Këto pyetje nuk e detyrojnë fëmijën të zgjedhë. Përkundrazi, e ndihmojnë të shprehë nevojat, emocionet dhe përvojat e tij. Në fund të fundit, fëmija nuk ka nevojë të provojë se cilin prind do më shumë. Ai ka nevojë të ndihet i lirë t’i dojë të dy, pa u vendosur mes tyre.
Prinderimi.com
