Shumë prindër e bëjnë këtë pyetje, sepse dëgjojnë disa që u thonë se më mirë është t’i lexohet fëmijës dhe të tjerët që thonë më mirë është t’u rrëfehen tregime nga ato që i dimë. Përgjigjen ndaj kësaj pyetjeje mund ta përmbledhim si vijon:
– Si të rrëfyerit nga kujtesa, ashtu edhe të lexuarit janë mënyra të mira për t’i mësuar ata dhe për të komunikuar me ta. Problemi i vërtetë qëndron se prindërit nuk e bëjnë asnjërën. Konstatimi im është se të rrëfyerit e tregimeve nga kujtesa nuk mund ta zëvendë- sojë leximin e tregimeve nga librat për disa arsyeje të qarta: të lexuarit nga një libër ndërton një lidhje midis fëmijës dhe librit, e cila është një gjë shumë e rëndësishme në vitet e para të jetës së fëmijës. Është ide e mirë që nëna të lejojë fëmijën të kalojë në faqen tjetër posa ta ketë mbaruar njërën faqe. Edhe kjo bëhet për të ndërtuar një lidhje emocionale midis fëmijës dhe librit, e cila zhvillohet nëpërmjet leximit.
Një përparësi tjetër e leximit nga libri është se babai ose nëna mund të kenë vështirësi të mbajnë mend të gjitha tregimet e mira, ndërsa është e mundur që të gjenden qindra tregime të mira në libra, prej të cilave mund t’u lexojmë. Përveç kësaj, fëmijët i tërheqin pikturat, sidomos në moshën e edukimit vizual, sepse ato i ndih mojnë në imagjinatë dhe të kuptuar të fjalëve të tregimit.
Ekziston edhe një aspekt tjetër me rëndësi në favor të leximit. Kur nëna ose babai ua përsërit tregimin fëmijëve herë pas here, ka gjasë që ata të mos e tregojnë atë sikur herën e parë, mund të shtojnë ose të mungojnë disa detaje. Fëmijët mund të kenë mbajtur në mend disa detaje të caktuara, të cilat nuk i kanë dëgjuar në versionin e ri të tregimit dhe mund të mendojnë se treguesi nuk po e flet të vërtetën.
Kjo në fakt ka ndodhur. Një baba ka thënë: “Fëmijët e mi më bezdisnin me kërkesa për t’ua rrëfyer tregimin e preferuar të tyre. I kisha harruar disa detaje të vogla, mirëpo iu përgjigja kërkesës së tyre. U rrëfeva ashtu siç më kujtohej. Kur mbarova, djali i vogël më tha: “Baba, nuk e ke treguar ashtu siç është.” Andaj personi që lexon nga një libër nuk do të has në këtë problem!
– Sa i përket rrëfimit të një tregimi me gojë, ai ka disa përparësi. Ai krijon një afërsi të ngrohtë midis treguesit dhe fëmijës. Të rrëfyerit e tregimit për fëmijën është një art shumë i këndshëm. Kur t’u rrëfesh një tregim, në sytë e fëmijëve do të shohësh mirënjohjen e tyre. Ata ndiejnë mirënjohje për argëtimin që u keni bërë. Është e vërtetë se nga mosha shtatë vjeçare shumica e fëmijëve mund t’i lexojnë vetvetes pa pasur nevojë t’u lexoni. Mirëpo, ata nuk do të zëvendësonin me asgjë dëgjimin e tregimit që janë mësuar ta dëgjojnë me tonin dhe stilin e veçantë dhe magjepsës me të cilin janë mësuar. Të mos harrojmë se të rrëfyerit e tregimit për fëmijët i mban sytë e treguesit të drejtuar në sytë e fëmijëve.
Shkëmbimi i shikimeve është mënyra më e mirë për të fituar vëmendjen e dëgjuesit. Po ashtu fëmijët do të ndikohen më tepër nga ajo që e dëgjojnë dhe kjo është vërtetuar praktikisht. Në fund: si të lexuarit nga librat, ashtu edhe të rrëfyerit nga kujtesa i kanë përparësitë dhe të metat e tyre. Për rrjedhim, kur prindërit të lexojnë një tregim, ata duhet të kenë kujdes që fëmija të mos ndihet i mërzitur dhe monoton dhe kur të rrëfejnë një tregim nga kujtesa, ata duhet të ruhen për të mos rënë në kontradikta, sidomos kur të përsërisin tregimet.
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Dr. Abdulkerim Bekkar, ”Fëmija lexon”
