“Nëse shoku yt di të lexojë, pse ti ende jo?” “Shiko kushëririn tënd sa i urtë është!” “Motra jote në këtë moshë i bënte të gjitha vetë.”
Shumë prindër i kanë thënë këto fjali me qëllim të mirë, duke menduar se krahasimi do ta motivojë fëmijën. Mirëpo, në të vërtetë, krahasimet e vazhdueshme shpesh lënë gjurmë në vetëbesimin e fëmijës dhe e bëjnë të ndihet sikur nuk është mjaftueshëm i mirë.
E vërteta është se çdo fëmijë zhvillohet me ritmin e vet. Disa flasin më herët, disa më vonë. Disa e duan leximin që në moshë të vogël, ndërsa të tjerët e zbulojnë këtë pasion vite më vonë. Ka fëmijë që janë të shoqërueshëm që në fillim, ndërsa të tjerë kanë nevojë për më shumë kohë për t’u ndier të sigurt me njerëzit.
Zhvillimi i fëmijëve nuk është garë. Nuk ka medalje për atë që ecën, flet apo mëson i pari. Ajo që ka rëndësi është që secili fëmijë të përparojë sipas mundësive të tij, duke u ndier i dashur dhe i mbështetur.
Në shoqërinë tonë, krahasimet ndonjëherë bëhen pa u menduar. Në takime familjare apo me fqinjët, prindërit dëgjojnë komente si: “Fëmija im tashmë di anglisht“, “Vajza ime lexon libra për më të rritur“, ose “Djali im ka fituar shumë çmime“. Është normale që prindërit të ndiejnë shqetësim kur dëgjojnë këto gjëra, por nuk duhet të harrojnë se secili fëmijë ka historinë, temperamentin dhe aftësitë e veta.
Kur një fëmijë krahasohet vazhdimisht me të tjerët, ai mund të fillojë të besojë se nuk do të jetë kurrë mjaftueshëm i mirë. Me kalimin e kohës, kjo mund të ndikojë në vetëbesimin e tij, ta bëjë të heqë dorë më lehtë nga sfidat ose të ketë frikë të provojë gjëra të reja, nga frika se mos dështon.
Në vend të krahasimeve, prindërit mund të zgjedhin ta krahasojnë fëmijën vetëm me veten e tij. Në vend që të thonë: “Shoku yt e bën më mirë“, mund të thonë: “Sot e bëre më mirë se javën e kaluar.” Kjo e ndihmon fëmijën të kuptojë se suksesi matet me përparimin personal, jo me arritjet e të tjerëve.
Është gjithashtu e rëndësishme të vlerësohet përpjekja dhe jo vetëm rezultati. Një fëmijë që përpiqet, edhe nëse gabon, po ndërton këmbënguljen dhe besimin në vetvete. Këto cilësi do t’i shërbejnë gjatë gjithë jetës, shumë më tepër sesa dëshira për të qenë gjithmonë i pari.
Nëse keni shqetësime serioze për zhvillimin e fëmijës, mos hezitoni të konsultoheni me pediatrin, psikologun ose specialistët përkatës. Kërkimi i ndihmës profesionale nuk është shenjë dështimi, por përgjegjësie.
Mos harroni: një lule nuk çel më bukur vetëm sepse çel më herët. Disa lule kanë nevojë për më shumë kohë, por kur vjen stina e tyre, ato lulëzojnë po aq bukur. Edhe fëmijët janë kështu. Ata kanë nevojë për prindër që besojnë tek ata, i mbështesin me durim dhe i duan pa i krahasuar. Në fund, ajo që mbetet në zemrën e një fëmije nuk është sa shpejt arriti të mësojë diçka, por sa i dashur, i pranuar dhe i vlerësuar u ndie gjatë rrugëtimit të tij.
