Qeniet njerëzore janë krijesat më të nderuara dhe të denja, të cilave u është dhënë përgjegjësia për të qenë kujdestarët e Tokës. Si të tillë, ata duhet të stërviten dhe të përgatiten për këtë detyrë të shenjtë të kujdestarisë. Kjo detyrë nuk është rastësore, ashtu si nuk është e rastësishme që foshnjëria e njerëzve zgjat shumë më tepër se ajo e kafshëve. Pikënisja e edukimit të individit ndodh brenda “shkollës familjare”, ku marrëdhënia midis burrit dhe gruas duhet të jetë e shëndoshë dhe harmonike.
Kjo marrëdhënie nuk duhet të bazohet në një “marrëveshje biznesi” ose vetëm në të drejta dhe detyra ligjore, edhe pse ligjet familjare janë të domosdoshme si një minimum mbrojtjeje. Në vend të kësaj, lidhja midis burrit dhe gruas duhet të mbështetet në dashuri dhe dhembshuri dhe mëshirë. Këto janë themeli i një familjeje të lumtur dhe fëmijëve të suksesshëm. Në rastet kur një prind është i vetëm, parimet e dhembshurisë dhe mëshirës janë po aq të rëndësishme në mënyrën se si prindi e trajton dhe rrit fëmijën.
Familja është e domosdoshme për realizimin e zhvillimit të plotë psikologjik të individit. Krijuesi e ka formuar njeriun në mënyrën më të përsosur, përfshirë aspektet fizike dhe shpirtërore. Trupi ynë, mendja dhe shpirtin tonë janë krijuar në harmoni. Në jetën tonë, ne kalojmë nëpër faza të ndryshme të rritjes, duke u zhvilluar që nga foshnjëria e brishtë deri te pleqëria, kur fuqia dhe kujtesa dobësohen.
Gjatë këtij procesi të gjatë të zhvillimit, marrëdhënia e njeriut me prindërit, familjen dhe të afërmit ka një ndikim të madh. Intimiteti i shëndoshë psikologjik dhe emocional, që arrihet përmes martesës, është një domosdoshmëri për zhvillimin e individit. Burrat dhe gratë janë “prehje” për njëri-tjetrin, duke nënkuptuar se martesa është një burim paqeje dhe qetësie për të dy bashkëshortët. Pas martesës, dëshira për të pasur fëmijë dhe për të krijuar një familje të plotë është një fazë e rëndësishme e rritjes.
Zoti u jep fëmijë atyre që dëshiron, qoftë djem, vajza ose të dyja. Ndërsa disa çifte mbeten pa fëmijë, secila situatë ka ndikimin e saj psikologjik mbi prindërit. Për prindërit, kënaqësia e madhe vjen kur ata shohin fëmijët e tyre të rriten, të martohen dhe të krijojnë familjet e tyre, duke përjetuar kështu vazhdimësinë e ekzistencës së tyre përmes brezave.
Një fëmijë i vetëm nuk ka të njëjtën përvojë si një fëmijë që ka vëllezër dhe motra. Gjithashtu, fëmija që nuk ka halla, xhaxhallarë, dajallarë apo teze nuk e përjeton të njëjtën pasuri të marrëdhënieve familjare. Një familje e zgjeruar krijon mundësi më të mëdha për pasurim emocional dhe social për fëmijët, duke i lejuar ata të zhvillojnë lidhje të shëndosha dhe të forta brenda kontekstit të roleve të ndryshme familjare. Për një vajzë, këto role përfshijnë të qenit bijë, motër, bashkëshorte, nënë, hallë, teze dhe gjyshe. Për një djalë, këto përfshijnë të qenit bir, vëlla, bashkëshort, xhaxha, dajë dhe gjysh.
Në këtë mënyrë, theksohet rëndësia e familjes si bazë për rritjen dhe zhvillimin e plotë të individit dhe shoqërisë.
Autor: H. Altalib, O. Altalib dhe A. Ebusulejman, 2022
Udhëzues për rritjen e fëmijëve: Marrëdhëniet prind-fëmijë
© Prinderimi.com Të gjitha të drejtat e rezervuara.
