Për t’i ndihmuar nxënësit e klasave të para të menaxhojnë emocionet e forta, provoni ushtrime të frymëmarrjes dhe tregojuni se si i përballoni ju vetë ndjenjat që ndonjëherë bëhen dërrmuese.
Ndjenjat e forta, të cilat ndonjëherë mund të jenë dërrmuese, mund të jenë të vështira për t’u përballuar, veçanërisht për nxënësit më të vegjël. Gjatë viteve të fundit, shumë prej tyre kanë përjetuar vështirësi të ndryshme—humbje, pikëllim, izolim, pasiguri ushqimore dhe strehimi—dhe pasojat e tyre vazhdojnë të ndihen edhe në shkollë.
Sigurisht, përballja me emocionet e forta dhe çrregullimin emocional në klasat e para nuk është diçka e re. Fëmijët nga parashkollori deri në klasën e dytë kanë ardhur gjithmonë në shkollë plot entuziazëm, por njëkohësisht kanë sjellë me vete edhe pasiguritë, shqetësimet, ankthin dhe frustrimet e tyre. Kur këto emocione nuk adresohen, emocionet e forta dhe energjia e tensionuar mund të përhapen shpejt dhe të çrregullojnë një klasë brenda pak minutash.
Atëherë, çfarë mund të bëjmë? Si mund t’i ndihmojmë nxënësit tanë më të vegjël të ndihen të sigurt, të mbështetur dhe të lidhur me të tjerët në shkollë? Cilat aftësi dhe praktika mund t’u mësojmë për t’i ndihmuar të rikthehen në qetësi dhe të përqendrohen, në mënyrë që të mund të mësojnë më mirë?
Teknika shumëshqisore për rikthimin e qetësisë
Së pari, duhet të sigurohemi që ne vetë të ruajmë qetësinë dhe ekuilibrin. Si mësues, ju jeni termostati, jo termometri i klasës. Ju përcaktoni tonin emocional. Kur situata rreth jush përshkallëzohet, ndjeni këmbët tuaja të mbështetura në tokë, merrni frymë thellë, prekni një objekt që mbani në xhep për momente të tilla ose përdorni një aromë qetësuese nëse kjo ju ndihmon. Mund të përdorni edhe vetëbisedim qetësues, si: “Mund ta përballoj këtë” ose “Ngadalë, hap pas hapi”. Sipas kërkimeve, mënyra se si i flasim vetes në heshtje mund të ndryshojë mënyrën se si e interpretojmë situatën dhe të zbusë reagimin e trurit ndaj stresit.
Merrni parasysh t’ua tregoni edhe nxënësve këto praktika në momentin kur ju nevojiten. Kur ndieni se po rritet tensioni, mund t’i emërtoni emocionet tuaja. Mund t’u tregoni nxënësve disa ushtrime të frymëmarrjes me pesë gishta, ndërsa përpiqeni të qetësoheni. Ftojini të marrin frymë së bashku me ju, në mënyrë që të ndihmoni të gjithë klasën të ulë nivelin e tensionit.
Nëse frymëmarrja shumëshqisore nuk është diçka që funksionon për ju, mund të modeloni vetëbisedimin ose relaksimin progresiv të muskujve. Cilado qoftë praktika që ju ndihmon, ndajeni me nxënësit. T’u tregoni fëmijëve se edhe të rriturit përjetojnë emocione të forta dhe se kanë mënyra për t’i përballuar ato është jashtëzakonisht e rëndësishme.
Krijoni një praktikë të ndërgjegjësimit që nxënësit mund ta përdorin kur situatat bëhen të vështira. Nuk quhet “praktikë” pa arsye. Fillimi i ditës shkollore me ushtrime të frymëmarrjes me pesë gishta, frymëmarrje ylber ose frymëmarrje gjarpëri mund t’i ndihmojë nxënësit të mësojnë të qetësohen dhe të përqendrohen. Disa mësues përfshijnë edhe lëvizje të ndërgjegjshme.
Ndërsa nxënësit zhvillojnë një praktikë që funksionon për ta, ata mund t’i rikthehen asaj më lehtë në momentet kur emocionet e forta kërcënojnë t’i mbingarkojnë.
A keni provuar ndonjëherë të “kaloni qetësinë”? Kjo praktikë iu tregua autores vite më parë nga një mësues i parashkollorit, z. Holifield. Ai bashkonte duart dhe, me një pëshpëritje të qetë, njoftonte se kishte “qetësinë”. Shikonte duart dhe tundte kokën me entuziazëm. Nxënësit bëheshin kureshtarë dhe afroheshin për të parë se çfarë po ndodhte. Entuziazmi i përmbajtur i mësuesit përhapej te fëmijët dhe, ndërsa ata e kalonin “qetësinë” nga njëri te tjetri në rreth, eksitimi i tyre i zhurmshëm dhe i pakontrolluar fillonte të qetësohej. Edhe një herë, mësuesi ishte termostati i klasës.
Krijoni një kënd të qetësisë
Pasi t’i keni njohur nxënësit me teknikat e përqendrimit dhe rikthimit të qetësisë, një kënd i qetësisë mund t’u ofrojë atyre një hapësirë ku mund t’i praktikojnë këto aftësi.
Për të filluar, kërkojuni nxënësve të vizatojnë vendin e tyre të qetë dhe diskutoni se çfarë e bën atë vend të tillë. Më pas, shikoni së bashku klasën dhe vendosni se ku mund të krijohet ky kënd. Pyetini gjithashtu se cilat mjete i ndihmojnë të qetësohen: lodra të buta, letër dhe lapsa për të vizatuar, libra rreth emocioneve apo ndoshta një kavanoz me shkëlqim.
Dekorojeni hapësirën së bashku duke përdorur punimet e nxënësve. Pasi të jetë gati, nxënësit mund ta përdorin me radhë, duke theksuar se të gjithë kemi momente kur kemi nevojë të qetësohemi dhe të mbledhim veten—edhe të rriturit.
Të nxënit social dhe emocional
Të nxënit social dhe emocional (SEL) është një pjesë e rëndësishme e këtij procesi. Si mësues, e dimë se mësimi i aftësive është i rëndësishëm. Po aq i rëndësishëm është edhe praktikimi i tyre. Mund të prezantoni rrathët e bisedës, ku nxënësit ftohen të ndajnë historitë dhe këndvështrimet e tyre, ndërsa praktikojnë dëgjimin e ndërgjegjshëm dhe presin me durim radhën.
Ndërsa objekti që përdoret për të marrë fjalën kalon nga një nxënës te tjetri, fëmijët krijojnë lidhje me shokët e klasës, ndihen më pak të vetmuar dhe arrijnë ta kuptojnë më mirë këndvështrimin e të tjerëve.
Lidhjet, empatia dhe aftësitë që nxënësit zhvillojnë gjatë këtyre rrathëve mund të përdoren edhe kur ata përfshihen në mosmarrëveshje ose konflikte. Me udhëheqjen e mësuesve në fillim, nxënësit mësojnë si të zgjidhin problemet dhe të riparojnë dëmin e shkaktuar. Me praktikë, ata mund të fillojnë t’i udhëheqin vetë këta rrathë, duke përdorur një objekt të caktuar për të organizuar bisedat e vështira.
Pra, kjo është ideja. Mund të duket si shumë për t’u bërë, sidomos kur tashmë kemi shumë përgjegjësi. Merreni ngadalë, një hap në një kohë. Reflektoni dhe mësoni së bashku me nxënësit tuaj. Shihni çfarë funksionon dhe vazhdoni ta ndërtoni mbi të.
Artikull nga: Edutopia
Përkthim: Prinderimi.com
