Rritja e një fëmije nuk ka të bëjë vetëm me kujdesin për nevojat e tij të përditshme, shkollimin apo sjelljen. Me kalimin e viteve, prindërit përballen edhe me pyetje më të thella: Kush është fëmija im? Çfarë e përcakton atë? Cilat vlera do të mbajë? Dhe sa po ndikon mënyra ime e prindërimit në personin që ai po bëhet?
Identiteti nuk formohet në një moment të vetëm. Ai zhvillohet gradualisht përmes marrëdhënieve, përvojave, kulturës, mjedisit shoqëror, interesave, aftësive dhe mënyrës se si fëmija mëson ta kuptojë veten. Prindi ka një rol të rëndësishëm në këtë proces, por identiteti i fëmijës nuk është një projekt që duhet të ndërtohet sipas një modeli të paracaktuar.
Një nga pyetjet më të rëndësishme është: A po e njoh fëmijën tim përtej rezultateve të tij? Një fëmijë mund të jetë nxënës i shkëlqyer, sportist, artist ose të ketë aftësi të veçanta, por asnjë prej këtyre nuk përbën të gjithë identitetin e tij. Kur fëmija vlerësohet vazhdimisht vetëm për atë që arrin, mund të fillojë ta lidhë vlerën e vet me performancën. Për këtë arsye, prindërit duhet të vërejnë dhe të vlerësojnë edhe cilësitë e karakterit, përpjekjet, mënyrën e të menduarit, interesat dhe mënyrën se si fëmija sillet me të tjerët.
Një tjetër pyetje është: A ndihet fëmija i pranuar edhe kur gabon? Pranimi nuk nënkupton mungesë kufijsh. Sjelljet e papërshtatshme duhet të korrigjohen dhe fëmijët kanë nevojë për rregulla të qarta. Por korrigjimi i sjelljes nuk duhet të shndërrohet në mohim të vlerës së fëmijës. Një fëmijë që e di se dashuria dhe marrëdhënia me prindin nuk varen nga nota, fitorja apo përsosmëria ka më shumë hapësirë për të provuar, për të dështuar, për të mësuar dhe për të zhvilluar një ndjenjë të qëndrueshme të vetes.
Prindërit mund të pyesin gjithashtu: Çfarë vlerash dua t’i përcjell fëmijës tim? Identiteti ndërtohet edhe përmes vlerave. Respekti, përgjegjësia, ndershmëria, dhembshuria dhe përkushtimi nuk mësohen vetëm përmes këshillave. Fëmijët i vëzhgojnë këto vlera në mënyrën se si prindërit komunikojnë, reagojnë ndaj gabimeve, trajtojnë njerëzit dhe përballojnë vështirësitë.
Dhe ndoshta pyetja më sfiduese është: A po e dëgjoj fëmijën tim, apo po projektoj mbi të ëndrrat dhe pritshmëritë e mia? Është e natyrshme që prindërit të kenë dëshira për të ardhmen e fëmijëve. Megjithatë, udhëzimi ndryshon nga kontrolli. Prindi mund të vendosë kufij, të përcjellë vlera dhe të ofrojë drejtim, ndërsa i lë fëmijës hapësirë të zbulojë interesat, aftësitë dhe përgjegjësitë e veta.
Në fund, identiteti i fëmijës nuk ndërtohet vetëm nga ajo që prindi i thotë se duhet të jetë. Ai formohet edhe nga mënyra se si fëmija ndihet në familje: nëse dëgjohet, respektohet, udhëzohet dhe pranohet. Prandaj, një pyetje e vlefshme për çdo prind mund të jetë: “A po përpiqem ta njoh fëmijën tim, apo po përpiqem ta bëj atë personin që kam imagjinuar?”
Të mbështesësh identitetin e fëmijës nuk do të thotë ta lësh pa drejtim. Do të thotë ta udhëzosh me vlera, kufij dhe dashuri, duke i dhënë njëkohësisht hapësirën e nevojshme për të zbuluar dhe ndërtuar personin që po bëhet.
Prinderimi.com
