Çfarë nuk duhet t’i thoni një fëmije që përjeton bullizëm?
Kur një fëmijë gjen guximin t’i tregojë prindit se po përjeton bullizëm, mënyra se si prindi reagon mund të ndikojë në gatishmërinë e tij për të kërkuar ndihmë në të ardhmen. Edhe shprehjet që përdoren me qëllim të mirë mund ta bëjnë fëmijën të ndihet i keqkuptuar, i fajësuar apo i vetmuar.
Sipas UNICEF-it dhe Akademisë Amerikane të Pediatrisë, dëgjimi pa gjykim, mbështetja emocionale dhe bashkëpunimi me shkollën janë elemente të rëndësishme në trajtimin e bullizmit.Por cilat janë shprehjet që prindërit duhet të shmangin dhe çfarë mund të thonë në vend të tyre?
1. “Mos ua vër veshin!”
Kjo këshillë mund të krijojë përshtypjen se ajo që po përjeton fëmija nuk është mjaftueshëm serioze. Injorimi nuk e ndalon domosdoshmërisht bullizmin, veçanërisht kur sjellja është e përsëritur.
Në vend të kësaj, thoni: “Dua të kuptoj çfarë po ndodh dhe si po ndihesh. Së bashku do të gjejmë një zgjidhje.”
2. “Duhet të mësosh të mbrohesh vetë!”
Kjo shprehje mund t’ia ngarkojë fëmijës përgjegjësinë për ndalimin e bullizmit. Për shkak të çekuilibrit të fuqisë që karakterizon bullizmin, fëmija mund të mos jetë në gjendje ta menaxhojë situatën pa ndihmën e të rriturve.
Në vend të kësaj, thoni: “Nuk duhet ta përballosh këtë situatë vetëm. Unë jam këtu për të të ndihmuar.”
3. “Ndoshta edhe ti ke bërë diçka!”
Përpjekja për të identifikuar menjëherë fajin e fëmijës mund të shtojë ndjenjat e turpit dhe ta dekurajojë atë të flasë. Asnjë mosmarrëveshje nuk e justifikon bullizmin.
Në vend të kësaj, thoni: “Më trego çfarë ndodhi nga fillimi. Dua ta kuptoj situatën.”
4. “Mos u bëj kaq i ndjeshëm!”
Minimizimi i emocioneve mund ta bëjë fëmijën të dyshojë në vlefshmërinë e përjetimeve të veta. Bullizmi mund të shoqërohet me ankth, vetëvlerësim të ulët, pasiguri dhe izolim social. Në vend të kësaj, thoni: “E kuptoj që kjo të ka lënduar. Është e rëndësishme për mua të di si ndihesh.”
5. “Nëse të godet, godite edhe ti!”
Inkurajimi i hakmarrjes fizike mund ta përshkallëzojë konfliktin dhe ta ekspozojë fëmijën ndaj rreziqeve të tjera. Në vend të kësaj, thoni: “Le të ushtrojmë disa mënyra të sigurta për të reaguar, për t’u larguar dhe për të kërkuar ndihmë.”
6. “Këto gjëra ndodhin mes fëmijëve!”
Normalizimi i bullizmit mund të vonojë ndërhyrjen dhe të përforcojë bindjen se fëmija duhet ta durojë keqtrajtimin. Bullizmi nuk duhet trajtuar si një pjesë e domosdoshme e rritjes.
Në vend të kësaj, thoni: “Askush nuk ka të drejtë të të trajtojë në këtë mënyrë.”
7. “Pse nuk më tregove më herët?”
Edhe pse kjo pyetje mund të burojnë nga shqetësimi i prindit, fëmija mund ta interpretojë si kritikë. Frika nga hakmarrja, turpi dhe pasiguria shpesh e vonojnë raportimin. Në vend të kësaj, thoni: “Faleminderit që gjete guximin të më tregosh. Jam i lumtur që më besove.”
Nga komunikimi te veprimi
Mbështetja emocionale duhet të shoqërohet me veprime konkrete. Prindërit duhet të dokumentojnë incidentet, të komunikojnë me mësimdhënësin, psikologun shkollor ose drejtorinë dhe të kërkojnë një plan për garantimin e sigurisë së fëmijës.
Është gjithashtu e rëndësishme ta përfshijnë fëmijën në diskutimin e hapave të ardhshëm, duke mos ia ngarkuar atij përgjegjësinë për zgjidhjen e problemit. Nëse shqetësimet emocionale vazhdojnë, rekomandohet konsultimi me një profesionist të shëndetit mendor.
Reagimi i parë i prindit mund të përcaktojë nëse fëmija do të vazhdojë të flasë apo do të zgjedhë të heshtë. Prandaj, përpara se të jepni këshilla, dëgjoni; përpara se të gjykoni, përpiquni të kuptoni; dhe përpara se të kërkoni që fëmija të veprojë, sigurohuni që ai të ndihet i mbrojtur.
Prinderimi.com
