Dhuna në shkolla
Më të nisur shkollën, fëmijët lënë familje dhe familje gjejnë. Kësaj here, një familje mbushur me njerëz, me të cilët pikëtakohen në ëndrra, synime e misione.
Ata fillojnë të ndajnë një përditshmëri, e cila u shpërndahet në aktivitet psikik e fizik. Duke qenë se takojnë njerëz që u ngjajnë me shtat, moshë, sjellje e aktivitet, përshtaten dhe disi gjallërohen më shumë fizikisht dhe emocionalisht. Në shumë raste, të udhëhequr nga kënaqësia që lind nga përshtatshmëria më të njëllojtit (shokët e shoqet), priren të gabojnë e të jenë pjesë e problemeve të ndryshme. Mirëpo, kur ata kanë lënë pas një familje, janë shkëputur përkohësisht nga kujdestarët e tyre jetikë, duke kaluar në një kujdestari tjetër, që është vazhdë e asaj që lënë pas, duke mos harruar që risi shtesë e përditshmerisë së tyre, është mësimnxënia si mision i shkollës ku vijojnë.
Duke u bërë shpeshherë pjesë e problemeve e sjelljeve të nxituara e të pamenduara mirë, në shumë hera zënë të jenë të qortuar e të dëshpëruar emocionalisht. Duke pasur si pasojë shoqëruese, frikën, mbylljen, heshtjen, mosbashkëpunimin, pasivitetin, e shumë gjëra tjera që mund të jenë presion negativ mbi ta.
Rrjedhimisht, këto dukuri mund të jenë dozë e keqe veprimi mbi shëndetin dhe yshtjen e tyre për mësimnxënie.
Sjellja e tyre jo e mirë, nuk duhet pasur si kundërveprim e si kundërpërgjigjie, dhunën si akt. Qoftë ajo verbale apo fizike.
Veprimi verbal ndaj tyre në rast të të bërit gabime, duhet të jetë akt që mbahet e realizohet brenda një stadi të lejueshëm. Të jetë në natyrshmerinë e trajtën e një ligjërimi vetëdijesues, bindës e këshillues.
Çdo veprim tjetër që nuk ka natyrë të tillë, mund të jetë rëndesë e keqe mbi veprimet e tyre. Që veprimet e tilla të mos luftohen me akte dhune e të pahijshme, kërkohet që të ekzistojë një interaksion i shëndoshë në trionomin nxënës-mësues-prind.
Për secilin nga problemet e për secilën nga dukuritë, një konsultë dobiprurëse ndërmjetë këtyre akterëve, shpie deri tek evitimi i veprimeve që nuk preferohen.
Për përshatshmerinë e tyre mbi mësimxnënien e mbi shoqërimin, ekzistojnë teknika të veçanta sensibilizuese e rehabilituese.
Poashtu, vihet në pah roli i rëndësishëm i aktiveve profesional dhe evidencat e zinxhirit komandues brenda shkollave.
Dhuna fizike e verbale nuk ka qenë asnjëherë mjet për zgjidhje të shëndoshë. Veprimet e dhunshme të njerëzve që janë çdo ditë ballë tyre, mund të kalojnë në shembull të keq me mundësi përvetësimi.
Gabimi do të përmirësohet vetëm duke e luftuar me antagonizmin e tij, asnjeherë me veprimin e ngjashëm që është bërë.
Fëmijët janë botë labile, të ndjeshëm e të kthyeshëm, dijnë të duan e të kërkojnë falje. Me pak punë e me më shumë mirësjellje mbi ta.
Autor: Flamur Foniqi, Prinderimi.com
