Në një kohë kur një mesazh dërgohet brenda pak sekondash dhe një fotografi ndahet me një klikim, është e vështirë për fëmijët e sotëm të imagjinojnë një botë ku njerëzit prisnin ditë, javë apo edhe muaj për të marrë lajme nga të dashurit e tyre.
Por për shumë gjyshër e gjyshe, letra nuk ishte thjesht një mënyrë komunikimi. Ajo ishte një urë mes zemrave, një dëshmi e dashurisë, mallit dhe qëndrueshmërisë njerëzore.
Shumë familje tona kanë histori të lidhura me letra të shkruara larg shtëpisë. Ishin gjyshër që largoheshin për të punuar jashtë vendit, për të siguruar një jetë më të mirë për familjen e tyre. Ishin baballarë, nëna, vëllezër apo motra që jetonin me muaj larg shtëpisë dhe prisnin me padurim lajmet nga familja. Për shumë emigrantë, një letër nga shtëpia ishte një nga gjërat më të çmuara që mund të merrnin.
Po ashtu, shumë familje ruajnë kujtime nga të afërm që kanë shërbyer në ushtri ose kanë qenë larg familjes për shkak të detyrimeve të tyre. Në ato periudha, një kartolinë nga një qytet i largët apo një letër e shkruar me dorë ishte mënyra për të thënë: “Jam mirë. Mendoj për ju. Mos u shqetësoni.”
Për fëmijët e sotëm, këto letra janë më shumë se copëza letre. Ato janë histori të gjalla familjare.
Letrat na mësojnë vlerën e pritjes
Një nga ndryshimet më të mëdha mes komunikimit të sotëm dhe atij të kaluar është durimi. Sot jemi mësuar me përgjigje të menjëhershme, por letra kërkonte kohë. Duhej menduar për fjalët, për emocionet dhe për mënyrën se si do t’i shprehnim ato.
Psikologjia e zhvillimit tregon se historitë familjare luajnë një rol të rëndësishëm në formimin e identitetit të fëmijëve. Sipas psikologut Dan McAdams, njerëzit ndërtojnë kuptimin e jetës së tyre përmes historive që tregojnë për veten dhe familjen. Kur fëmijët njohin përvojat e gjyshërve, ata kuptojnë më mirë rrënjët dhe vlerat e familjes së tyre.
Letrat ruajnë emocionet që koha nuk i fshin
Një mesazh në telefon mund të harrohet shpejt, por një letër e vjetër mbart gjurmën e personit që e ka shkruar: shkrimin e dorës, mënyrën e të shprehurit, përshëndetjet dhe emocionet.
Një fëmijë mund të pyesë:
-Si ishte gjyshi kur ishte i ri?
-Pse u largua nga shtëpia?
-Çfarë ëndrrash kishte gjyshja?
-Si e përballonte familja largësinë?
Këto pyetje hapin biseda që lidhin brezat.
Si mund t’ua prezantojmë fëmijëve letrat e gjyshërve?
- Krijoni një moment familjar ku lexoni letra ose kartolina të vjetra.
- Tregojuni fëmijëve historinë pas letrës: kush e shkroi, ku ndodhej dhe pse ishte e rëndësishme.
- Krijoni një kuti kujtimesh familjare me fotografi, letra dhe objekte me vlerë emocionale.
- Nxitini fëmijët t’u shkruajnë letra gjyshërve ose të afërmve, edhe nëse jetojnë afër.
- Pyetini gjyshërit për historitë pas këtyre letrave.
Në një botë ku komunikimi është bërë më i shpejtë, letrat na kujtojnë diçka të rëndësishme: marrëdhëniet ndërtohen me kohë, kujdes dhe përkushtim. Një kartolinë nga e kaluara nuk është vetëm një kujtim i vjetër; është një mësim për dashurinë, sakrificën dhe lidhjen mes brezave.
Ndoshta një nga dhuratat më të bukura që mund t’u japim fëmijëve tanë është t’u tregojmë se para mesazheve të shpejta, njerëzit ruanin zemrën e tyre në një copë letër.
Referenca psikologjike:
1.McAdams, D. P. (2001). The Psychology of Life Stories.
2.Fivush, R. (2011). The Development of Autobiographical Memory.
3.Bowlby, J. (1988). A Secure Base.
Prinderimi.com
