Jeta në çift është e vështirë, ndërsa jeta “në bashkësi” është gati-gati utopike. Për të jetuar në paqe, gjithsecili duhet të ketë hapësirën e vet jetike. Edhe nëse jetoni në një apartament të vogël, është e mundur të krijoni hapësirë për gjithsecilin, si: sirtari në një raft, një kënd në sallon etj.; t’i japësh gjithsecilit hapësirën e tij, tokën e tij të shenjtë, është një faktor shumë i rëndësishëm në harmoninë familjare.
Për ta ndihmuar edhe më këtë harmoni, çdo fëmijë duhet trajtuar si një qenie e ndryshme nga të tjerët. Shumë prindër duan ta shmangin rivalitetin deri në atë pikë, sa vënë në zbatim një gjykim të barabartë gjithëpërfshirës. Për shembull:
- kur i blejnë një bluzë Marisë, blejnë një edhe për Vinsentin;
- kur i bëjnë një surprizë Filipit për rezultatet e mira që ka arritur në kopsht, bëjnë një të tillë edhe për Sofinë;
- kur blejnë një dhuratë ditëlindjeje për njërin, marrin edhe një më të vogël për tjetrin.
Në këtë mënyrë, pa e kuptuar, prindërit e ushqejnë edhe më shumë rivalitetin. Gjykimi i shpërndarë është më i vështirë në manovrim. Megjithatë, brenda vetes fsheh përparësinë se secilin prej fëmijëve e duam për atë çka është dhe ia plotësojmë nevojat e veçanta, që lidhen me personalitetin e tij. Prindërit duhet t’u tregojnë fëmijëve se ata janë të ndryshëm nga njëri-tjetri dhe, për pasojë, duhet t’i trajtojnë secilin ndryshe.
Për të ushqyer harmoninë, është e nevojshme të caktojmë rregulla të qarta jetese, që të shmangin sjellje të papëlqyeshme. Në fakt, nuk mund t’u kërkosh fëmijëve 3-4 vjeçarë t’i zgjidhin vetë përplasjet që lindin mes tyre. Ata nuk janë të aftë ta bëjnë këtë. Po aq sa nuk janë në gjendje të mendojnë për të tjerët, të gjykojnë pasojat e veprimeve të tyre ose të presin gjatë.
Të vegjlit do të mësojnë të bashkëjetojnë me të tjerët, si pasojë e imitimit ose kushtëzimit. I pranojnë rregullat, sepse i duan shumë prindërit e tyre, sepse duan që edhe ata t’i duan po aq dhe thjesht, sepse vënë re se kështu jeta është më e këndshme.
Prandaj duhen përcaktuar disa rregulla të qarta dhe pozitive, për shembull: – Kur e do një lodër, kërkoje.
Përveç kësaj, nëse fëmija juaj nuk i ka mbushur 3 vjeç dhe mes vëllezërve ose motrave shpërthen një grindje, ndërhyni dhe, sipas situatës:
- sqarojani situatën;
- çojeni në një dhomë tjetër;
- komunikojani mosmiratimin tuaj në mënyrë të thjeshtë dhe të përmbledhur:
- Jo, nuk dua që ta kafshosh më vëllanë.
- dënojeni për disa minuta që ta kuptojë mirë se nuk e pranoni sjelljen e tij;
- injorojeni dhe merruni me fëmijën që është qëlluar ose kafshuar.
Sa më i vogël është fëmija, aq më e rëndësishme është të veprosh, sesa të flasësh. Sa më shumë rritet, aq më shumë duhet të hyjnë në përdorim fjalët. Gjatë adoleshencës, diskutimi dhe përballja do të jenë mjetet tuaja të vetme të pushtetit.
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Danielle Laporte, “Vetëvlerësimi i fëmijëve 0-6 vjeç”
