Është natyrë e fëmijëve t’i pëlqejnë gjërat që janë rutinore, që përsëriten në një mënyrë praktike. Prandaj nëna ose babai le t’i lexojë fëmijës për ca kohë, madje edhe për dhjetë minuta. Një lexim i tillë do të dërgojë në nënvetëdijen e fëmijës një sinjal se leximi është një gjë e rëndësishme, sepse përndryshe nëna ose babai nuk do të insistonin në të çdo ditë.
Përveç kësaj, të lexuarit e vazhdueshëm ndërton një lidhje midis fëmijës dhe personit që i lexon. Ne jemi të interesuar të rrisim një fëmijë, i cili leximin e merr si rutinë të natyrshme, ashtu si gjumin, ngrënien, pirjen dhe lojën.
Le të shohim përvojën e një shkrimtari të njohur. Ai thotë: “Lutem për nënën çdo herë që më kujtohet përpjekja e saj për të më edukuar dhe për të më bërë mendjendritur. Ndonëse ne jetonim në një zonë të largët dhe nëna nuk kishte mbaruar më tepër se shkollën fillore, kujdesi i saj për arsimimin tim ishte sikur kujdesi i një të diplomuari të suksesshëm të shkollës së mesme ose madje të universitetit.
Në fshatin tonë nuk kishte ndonjë çerdhe, mirëpo nëna punoi me mua më tepër se do të punohej me mua në një çerdhe. Ajo më argëtonte dhe lozte me mua në mënyra të ndryshme. Kur sigurohej se kisha marrë mjaft nga argëtimi dhe loja, ajo thoshte: “Çka mendon nëse lexojmë diçka të bukur, sikur dje?” Kurrë nuk hezitoja, sepse të lexuarit gjithmonë shoqërohej me një frutë ose ëmbëlsirë. Ajo kujdesej të lexonte gjëra të ndryshme. Një herë më mësonte një sure të Kur’anit, një herë më lexonte një tregim dhe një herë më tregonte një përrallë të mrekullueshme për një kafshë të caktuar.
Ajo nganjëherë huazonte ndonjë revistë për fëmijë nga tezja ime, e cila jetonte në një qytet të madh dhe më lexonte nga tregimet e bukura aventuriste që gjendeshin aty. Ajo nganjëherë më fliste për higjienën dhe për mjedisin. Ajo vërtet lexonte ngadalë, ndërsa unë bëja shumë pyetje, të cilat i pranonte me entuziazëm duke bërë çmos që të kënaqte kuriozitetin tim pa më mërzitur.
Ajo kujdesej të zgjidhte diçka të lehtë për të më lexuar, madje më lexonte gjëra që ishin më poshtë se niveli im, kështu që të mos kisha vështirësi në të kuptuar. Një ditë babai im do të udhëtonte në një shtet fqinj dhe nëna ime shënoi një listë të tregimeve dhe librave që i përshtateshin moshës sime. Pasi u kthye me librat, nëna filloi të mi lexonte ato tregime, mirëpo vuri re se nuk shfaqja interesim.
Ajo më pyeti se pse nuk isha kureshtar. I thashë se nuk e kuptoja atë që e lexonte. Ajo shikoi problemin dhe zbuloi se tregimet që m’i lexonte nuk ishin për moshën time, por për vëllanë tim, i cili ishte katër vjet më i madh se unë. Pas kësaj, filloi të më lexonte nga librat që ishin shkruar për moshën time, prej atyre që i kishte blerë babai. Tani kur kujtoj këtë përvojë, më kujtohet se nëna vazhdoi të më lexonte deri në moshën njëmbëdhjetë vjeçare. Atëherë i thashë: “Nënë, tani mund të lexoj vetë, pa ndihmën tënde.” Ajo përgjigjej: “A nuk jemi kënaqur duke lexuar së bashku për aq vite? Ne po kënaqemi me këtë, pse të heqim dorë!”
Nga kjo arrijmë në përfundim se leximi duhet të jetë një eksperiencë e kënaqshme, e këndshme dhe atraktive për fëmijën. Ne nuk duhet ta detyrojmë fëmijën të lexojë me forcë. Kjo nuk do ti bëjë dobi, përkundrazi në nënvetëdijen e tyre do të krijojë urrejtje ndaj librit dhe familjes që e detyron të lexojë.
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Dr. Abdulkerim Bekkar, ”Fëmija lexon’
