Një njeri që ia vlen t’i kushtosh kohë, të kontribuosh për të e ta duash.
A është i denjë për dashuri fëmija që shikoni në sy e mbani në prehër? Si mund t’i përgjigjeni këtyre katër pyetjeve?
1. Kam interes për fëmijën tim? Dashuria fillon nga interesimi. Interesimi që tregoj për fëmijën buron nga vlerësimi apo unikaliteti i tij, apo nga detyrimi? Fëmija e ndien ndryshimin mes këtyre dy elementëve.
2. A kam informacion për të ndihmuar fëmijën të arrijë potencialin që ka? Jam i interesuar të informohem për këtë çështje?
3. E respektoj zhvillimin e fëmijës si një individ i pavarur? Apo e shikoj atë si pronë timen?
4. A kam dëshirë të kontribuoj dhe t’i kushtoj kohë zhvillimit të fëmijës?
Prindërit që e duan vërtet fëmijën, përpiqen që ai të bëhet më i miri i mundshëm; për këtë arsye prindi rend pas informacionit, lexon libra, merr pjesë në seminare; i kushton kohë rregullisht çdo ditë fëmijës. Madje këto veprime i bën me dashuri e falënderim.
Gjëja, për të cilën fëmija ka më shumë nevojë që nga lindja, është të rrethohet me dashuri. Kjo nuk është një fjalë e thënë rastësisht, por një rezultat i arritur pas studimeve disavjeçare. Studimet e tridhjetë viteve të fundit mbi fëmijët apo këlyshët e kafshëve, tregojnë se dashuria është gjëja më e domosdoshme e një krijese që sapo lind. Në një studim të kryer para disa vitesh është vërejtur se fëmijët e braktisur në jetimore që nuk përqafohen, nuk preken, nuk u flitet, pas tre muajsh kanë një shifër të lartë vdekjesh. Fëmijët që kanë interesimin e prindërve, edhe pse mund të rriten në kushte të mjerueshme e të pista, ia dalin të jetojnë, ndërsa fëmijët që jetojnë në kushte të mira, por nuk preken, nuk provojnë dashurinë e ndihen jetimë, nuk e kanë këtë fat. Është shumë e qartë se njeriu nuk është i përbërë vetëm nga trupi, por ka edhe një “shpirt”. Dashuria është ushqimi “i shpirtit”.
Fëmija kur ndien dashurinë e prekjes, shikimit, zërit të nënës, babait, dados, e percepton këtë në zona të veçanta në tru dhe prodhon sekretimin e zhvillimit. Një fëmijë që ndien dashuri hyn në procesin e zhvillimit të shëndetshëm edhe mendërisht edhe fizikisht.
Ndërsa te fëmija që nuk ndien dashuri, zhvillimi i trurit është më i ngadaltë.
Sue Gerhart që ka bërë një vëzhgim mbi të gjithë studimet në këtë fushë, mbi librat rreth ndikimit të dashurisë në zhvillimin e fëmijës, parashtron pyetjen: “Dashuria është një sjellje apo ndjenjë luksi që prindërit duhet të tregojnë karshi fëmijëve sa herë gjejnë mundësi nga punët e përditshme, apo ushqim shpirtëror për të rritur një njeri të shëndetshëm?” Më pas, në fillim të librit të tij, ai ndan me lexuesit:
“Studimet në fushën e zhvillimit të fëmijës dhe neuroshkencës (neuroscience) në njëzet vitet e fundit tregojnë qartë se dashuria është një nevojë e domosdoshme për zhvillimin e fëmijës. Prekja, shikimi, buzëqeshja, e folura, përqafimi, përkëdhelja, mbajtja në prehër, puthja janë shprehje të pazëvendësueshme të dashurisë në zhvillimin e fëmijës. Një fëmijë i përmbushur me dashurinë prindërore, bëhet një njeri i qetë, i qeshur, ka besim e është mirënjohës kur të rritet.”
Në studimet e historikut të njerëzve që aplikojnë te psikiatri apo psikoterapisti, del në pah uria e dashurisë e përjetuar në fëmijëri.
E shikoni si të denjë për t’u interesuar, për marrë informacion duke kontribuar e duke i kushtuar kohë njeriut të vogël që mbani në prehër? Përgjigjen e kësaj pyetjeje nuk e di mendja, por zemra juaj.
Përgatiti: Perparim Blakaj, Prinderimi.com.
Autor: Doan Xh., “Prind kreativ” (Udhëzues ideal për një prind kreativ)
