Vlera e brendshme
Vlera e brendshme fitohet me vlerën që na japin prindërit për shkak të ekzistencës tonë. Fëmija nuk duhet të bëjë asgjë për t’u ndier me vlerë. Në fakt ai është një qenie e unike. As më parë nuk ka ardhur një i ngjashëm në këtë botë, e as në të ardhmen nuk do të vijë. Ai është unik.
Fëmija duke u bazuar te sjelljet e prindërve e ndien vlerën që ka në sytë e tyre. Fëmija e di sesa kujdes tregohet (ose nuk tregohet) ndaj tij. Vitet e para të jetës ai kërkon t’i jetojë duke qenë në qendër të botës (e sigurisht të nënës e babait). Sepse nuk është i aftë t’i përmbushë vetë nevojat e veta; ai ka nevojë për nënën dhe babanë për t’i përmbushur këto nevoja. A ushqehet ai kur e merr uria, a pastrohet kur kryen funksionet fiziologjike, a ndihmohet ai për të lëshuar gazrat që i shkaktojnë dhimbje? A zë vend në përparësitë e nënës e babait? Apo puna që bëhet për të vjen pas argëtimit apo gjërave të ngjashme? A interesohet për të nëna kur e ushqen me gji, apo e mban në krahë si një thes dhe shikon televizor?
Të gjitha këto janë sjellje që i tregon fëmijës vlerësimin. Të dhënat se si të sillemi me fëmijët tanë, mund t’i gjejmë te sjelljet e njerëzve që vlerësojmë. Njerëzit që vlerësojmë janë të rëndësishëm për ne; ne i bëjmë ata të ndiejnë vlerësimin tonë. Megjithëse vërejmë gabime e tyre, vlera që kanë nuk bie.
