TË NGRËNIT E THONJVE
Ngrënia apo kafshimi i thonjve nuk është një problem që kërkon kurim, por është një sinjal për të njohur ndryshi- min në botën e fëmijës, ndjenjat që fsheh dhe shtyp.
Shpeshtësia e kafshimit të thonjve
Kjo dukuri, që nis të shfaqet rreth moshës 3 ose 4 vjeç, në përgjithësi është një dukuri që vazhdon deri në periu- dhën e pubertetit, fazë kur nis të zbehet. Kjo shprehi vëre- het te një ndër tre fëmijë.
Si lind kjo shprehi?
Shkaku më i rëndësishëm është marrja e saj prej prin- dërve. Pra, bëhet fjalë për një veprim që përgjithësisht më- sohet nga të tjerët. Shkaqe të tjera janë edhe aplikimi i një edukimi shtypës dhe autoritar, kritikimi i vazhdueshëm, xhelozia e tepërt, mosinteresimi dhe mungesa e dashurisë për të.
Ndër të tjera, këtë zakon e stimulon edhe mosmarrë- veshjet prindërore, zënkat e shpeshta mes tyre, problemet brenda familjes etj. Këtë zakon, që perceptohet si problem i madh dhe si humbje e vetëbesimit, e përkeqësojnë reagimet ekstreme të familjarëve.
Ç’duhet bërë?
Ngrënia e thonjve, ndaç qasuni me optimizëm, ndaç me pesimizëm, sa vjen dhe forcohet. Për këtë arsye, është një gjë që duhet shpërfillur. Ndërkohë duhet analizuar me kuj des bota e brendshme e fëmijës, arsyet e këtij veprimi dhe rrugët për ta eliminuar.
Është shumë me rëndësi që nëna dhe babai të kenë njo- huri të sakta lidhur me kafshimin e thonjve. Disa të ashtu- quajtura botime shkencore dhe ekspertë kanë sugjeruar lyerjen e gishtërinjve me karmin djegës, ndëshkimet e lehta etj., por këto janë të padobishme, sepse e bëjnë fëmijën që ta shohë veten si të pamjaftueshëm e të mangët. Thelbin e këtyre udhëzimeve e përmbledh kjo fjalë e urtë: “Shkon të rregullosh vetullat dhe nxjerr sytë.”
Nëse fëmija nuk është i kënaqur me këtë gjendje dhe dëshiron ndryshim, mos ndërhyni, këshillohuni me një eks- pert të fushës.
Si të sillemi me vëllezërit/motrat që zihen?
Familjet me shumë anëtarë e dinë shumë mirë së deba- tet dhe zënkat mes vëllezërve dhe motrave janë të përditsh- me. Kjo është një karakteristikë e natyrshme e zhvillimit. Mendoni pak për gjallesat në natyrë: kur të vegjlit përle- shen me njëri-tjetrin, nënat nuk ndërhyjnë, sepse ato e dinë se nuk është përleshje, por lojë, një nevojë që i përgatit për jetën. Por, në fakt, thelbi i këshillës sime nuk qëndron këtu.
Një nga çështjet ku prindërit kërkojnë më së shumti ndihmë është se si duhet të sillen kur fëmijët debatojnë me njëri-tjetrin. Nëse mes fëmijëve nuk ka ndonjë dallim të madh në moshë, sugjeroj që prindërit të mos ndërhyjnë. Pse?
Kur ju ndërhyni menjëherë, nuk do të mësojnë që t’ia dalin mbanë vetë. Lërini, jepuni kohë që të më- sojnë të gjejnë rrugëdalje. Nëse ndërhyni, me siguri që njëri nga fëmijët do të thotë se keni mbajtur anën e tjetrit.
Po ashtu, kur ndërhyni, u jepni energji, dhe sapo të largoheni ata e rifillojnë debatin apo zënkën.
Pse janë shpikur raundet në boks? Pse pas çdo raundi ka një pauzë? Pse ndërhyhet mes boksierëve? Që të përle- shen më fort, apo…?
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Ramazan Shimshek, ”Fëmijët e tabletit” (Metoda psikologjike të kohës për fëmijët e kohës)
