Furkani
Asistenti më lajmëroi se pala e orës 13:00 ishte aty. Kalova në sallon dhe pashë një nënë me një fëmijë 7-8 vjeç. lu urova mirëseardhjen dhe në fillim i zgjata dorën fëmijës, i cili po e mbante kokën ulur, ndërsa duart i kish futur mes këmbëve. Nuk ma dha dorën. Pa e bërë të madhe, iu drej- tova nënës, u përshëndetëm dhe më pas kaluam në zyrën time. U njohëm dhe pastaj e pyeta se çfarë kishte nevojë.
Nëna:
Z. Ramazan, djali po kërkon ndihmë nga ju, do t’ua thotë vetë. Natyrisht, shtova unë, dhe u ulëm pranë e pranë me Furkanin. – Nuk dua të shkoj më në shkollë! – tha ai. – Shokët nuk më duan, – vazhdoi rrëfimin. – Furkan, ti ke kaluar diçka që të shqetëson, i thashë. Po, – tha, dhe nxori dorën e djathtë nga poshtë tavolinës. -Talleshin me mua. Më thoshin “tregishtëshi”, – dhe nisi të qante. Po për- jetoja përsëri një prej çasteve të vështira të profesionit tim, sikur m’u ngul një thikë. Por, nuk bëzava, pasi nuk mund t’ia shfaqja emocionet, ngaqë Furkani mund të thoshte me vete: “Meqë edhe ky po shqetësohet, atëherë këtu ka diçka që nuk shkon me mua!”
la mora duart dhe ia përkëdhela. Nxorëm në shesh të gjitha ngjarjet dhe ndjesitë e përjetuara nga duart deri më sot. Edhe më përpara njerëzit thoshin fjalë që e shqetësonin Furkanin. Një radhë, disi fshehurazi kish dëgjuar tezen e vet që kishte thënë: “Me këtë dorë s’mund të mësojë.” Që prej asaj dite djaloshit i ishte ngulitur mendimi se nuk mund të ishte kurrë i suksesshëm në jetë. – Fëmijët janë shumë të pamëshirshëm, profesor. – Për- veç kësaj, më tregoi edhe raste të tjera që e kishin hidhëruar shumë Furkanin. Në fuqizimin e shpejtë të Furkanit kishte ndikuar edhe dashuria e pafundme e prindërve.
Ata fëmijë që ishin tallur me gishtërinjtë e tij janë fëmi- jët tanë. Nuk u nxeha fare me ta. Por, u hidhërova me famil- jet e tyre. Për shumë prindër “të qenit i ndryshëm” nën- kupton një gjendje për t’u tallur, për çka njeriu duhet “të turpërohet”. Fëmijët e tyre e mësojnë që në familja talljen me tjetrin, e për pasojë rriten me minimumin e tolerancës.
Shokun e tyre të shëndoshë fëmijët e thërrasin “bulla- fiq”, të gjatit i thonë “shtyllë”, të shkurtrin e quajnë “xhuxh”, atij me syze i thonë “qorr”, te qetin e cilësojnë si “lolo” ose “qullac” e kështu me radhë. Nga i mësojnë këto etiketime?
Furkani tanimë është i vetëdijshëm për veçanësinë e vet. Tani përshëndetmi lirshëm duke i dhënë dorën njëri- tjetrit, dhe ai nuk e fsheh më dorën. Nëse dikush do të tallet me të, e di fare mirë se si t’i përgjigjet.
Kur hyn në klasë një fëmijë me aftësi të kufizuara ose me nevoja të veçanta, me autizëm, me sindromën down ose me karak- teristika që bien në sy, reagimi i parë i prindërve është ky: “Z. mësues, fëmija ynë ndihet keq!” Pas këtyre fjalëve qëndron ndje- nja e përjashtimit, kultura e intolerancës, mungesa e keqardhjes. Për aq sa kjo mendësi nuk ndryshon, fëmijët tanë do ta përjash- tojnë vazhdimisht njëri-tjetrin dhe nuk do të ndihen asnjëherë si vëllezër dhe motra. Të gjithë ne, përfshirë edhe fëmijët tanë, a nuk jemi kandidatë të mundshëm që një ditë të bëhemi me aftësi të kufizuara?! Ne nuk e dimë asnjëherë se çfarë mund të na ndodhë.
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Ramazan Shimshek, ”Fëmijët e tabletit” (Metoda psikologjike të kohës për fëmijët e kohës)
