Intuita që për disa konsiderohet asgjë e për disa një aftësi e jashtëzakonshme, është një forcë që e kanë të gjithë. Çdo gjë që perceptojmë regjistrohet në nënndërgjegje. Për shembull, çdo gjë që shohim e regjistrojmë si një aparat fotografik. Çdo gjë që dëgjojmë e regjistrojmë si një regjistrues audio. Por, mendja jonë e ndërgjegjësuar nuk i kujton të gjitha këto. Ato që mbajmë mend janë një pjesë shumë e vogël e tyre; aq sa në intereson. Të dhënat e regjistruara në nënvetëdije futen në punë në momentet e vlerësimit dhe vendimit. Ato na paralajmërojnë të marrim vendimet e drejta. Nënvetëdija depoziton mijëra të dhëna në këmbim të pesë deri në nëntë të dhëna që arrijmë të perceptojmë Intuita është njoftimi që na bëjnë këto të dhëna të grumbulluara në nënvetëdije. Për fat të keq shumë njerëz besojnë në të dhënat e kufizuara në vetëdije; por ata mbyllin veshët para të dhënave pa kufij të nënvetëdijes. Sigurisht që mbyllja e veshëve është një proces që fillon që në fëmijëri. Qëndrimet e gabuara të prindërve na bëjnë të heqim dorë së dëgjuari intuitën tonë.
Qëndrimet abuzuese ndaj intuitës së fëmijës:
Me thënë të drejtën jemi një shoqëri shumë e çuditshme, i besojmë supersticionit, por nuk i besojmë intuitës. Në fakt këtu nis edhe problemi: të mos besosh. A mund të presësh t’i besojnë intuitës së fëmijës, prindërve që nuk i besojnë intuitës së vet?
Intuita e fëmijës është më e fortë se e të rriturve sepse nuk është verbuar ende. Me kalimin e kohës edhe fëmijët mësojnë të mos i besojnë intuitës.
Përpjekjet për të bindur fëmijën në mendimet tona duke mos marrë parasysh shqetësimet e tij, bën që intuita e tij të cenohet. Këtë sjellje ne e shfaqim kur nuk kemi në dorë të dhëna shumë të sakta. Qëllimi ynë është ta qetësojmë e ta bëjmë fëmijën të besojë se nuk ka ndodhur diçka negative. Ky mund të jetë qëndrimi i duhur në shumë situata; kjo mund ta çlirojë fëmijën nga frika e pakuptimtë. Por këtë duhet ta kemi parasysh, nëse ai këmbëngul në shqetësimin që nuk mund ta shpjegojë.
Përgatiti: Perparim Blakaj, Prinderimi.com
Autor: Saim Koç & Nil Gün, ”Vetëvlerësimi”
