Kur Bujari nuk ishte në shkollë, në përgjithësi e kalonte kohën duke parë televizor. Veçanërisht në orën kur kishte filma vizatimorë, ai ngulej përballë ekranit. Për këtë arsye, nganjëherë nuk i bënte edhe detyrat e shtëpisë. Babai i tij nuk ishte aspak i kënaqur nga gjendja e të birit. Një ditë, kur i ati e pa Bujarin përballë televizorit, e pyeti:
– A dëshiron të të nxjerr për shëtitje?
– Sigurisht që dua, – tha Bujari dhe u hodh nga vendi. Babai e mori Bujarin dhe e çoi në panairin e librit. Në panair kishte vende ku shiteshin edhe libra për fëmijë. Djalit i pëlqyen shumë librat e rinj, që ndodheshin aty. – Babi, a mund të ma blesh këtë librin? – Po, nëse më jep fjalën se do ta lexosh… – Ta jap fjalën…
– Më thuaj, cili të pëlqen më shumë? – e pyeti babai.
Bujari nuk vendoste dot. Të gjithë librat ishin njëri më i bukur se tjetri.
– Nëse do, mund të ta zgjedh unë një. Bujari pranoi. Babai i zgjodhi një libër me tregime, i cili kishte një kopertinë të bukur. E morën librin dhe u kthyen në shtëpi.
Bujari e vendosi atë në raftin e librave që kishte në dhomën e tij dhe erdhi në dhomën e ndenjës për të parë televizor. Televizori ishte i fikur. Kërkoi pultin, por nuk e gjeti. Pyeti nënën se ku ishte pulti. Ajo i tha se nuk e dinte. Më pas pyeti të atin. – Pultin e kam unë, por nuk do ta jap… – Përse?!.. – Sot më ke dhënë një fjalë. E harrove?.. – Jo babi, nuk e kam harruar. Do ta lexoj librin. – Sot nuk do ta ndezim televizorin. Do të lexojmë së bashku,- tha babai.
Bujari dhe nëna e pëlqyen shumë këtë mendim. – Merre edhe ti librin që ta ka blerë babi, në panair!- i tha nëna. Bujari vrapoi për te dhoma e tij dhe solli librin e ri. U ul në kolltuk dhe filloi të lexonte. Edhe nëna e babai morën nga një libër dhe filluan të lexonin. Bujari kënaqej shumë, kur i shfletonte faqet e librit të ri. Libri bënte fjalë për një fëmijë që përpiqej të jetonte në një ishull të shkretë. Aventura e këtij fëmije të rritur nga sorkadhja, ia mori mendimet Bujarit dhe ia dërgoi larg…, larg… në ishullin e shkretë.
Bujari ishte zhytur në librin që po lexonte. Nuk e lëshonte dot nga dora. E kishte vënë veten në vendin e heroit që ndodhej në libër. Vazhdonte ta lexonte me entuziazëm dhe me një frymë. Tani… sikur kishte humbur ndjesinë e kohës. Nëna i kujtoi se kishte ardhur koha e gjumit. Sikur të nesërmen të mos kishte shkollë, do të vazhdonte leximin e librit. E mbylli krejt pa dëshirë dhe u ngrit. Pasi i tha prindërve natën e mirë, shkoi në dhomë për të fjetur. Veshi pizhamet, e pa librin për herë të fu[1]ndit dhe e vendosi pranë krevatit. Në fakt kishte shumë gjumë. Sapo u shtri në shtrat, u zhyt në një gjumë të thellë. Në ëndërr e pa veten në një ishull të shkretë, duke ecur bashkë me nënën sorkadhe. Ishte një ishull madhështor. Klima ishte e ngrohtë dhe deti ishte blu e shumë i pastër. Rreth e rrotull kishte lule ngjyra- ngjyra dhe flutura shumë të bukura. Degët e pemëve ishin plot me fruta. Zogjtë ngjyra- ngjyra, vinin pranë tyre dhe i çukisnin ëmbël. Ai vraponte dhe luante bashkë me sorkadhen në barin e gjelbër. Kishte ardhur mëngjesi. Nëna erdhi në dhomë për ta zgjuar. Bujari ishte në gjumë të thellë. Ajo ia ledhatoi flokët dhe i tha: – Zgjohu bir! Tashmë, mëngjesi është gati… Kur Bujari u zgjua, e kuptoi se gjërat që kishte parë ishin ëndërr. Pasi lau duart dhe fytyrën, u ul në tryezën e mëngjesit. Ua tregoi ëndrrën nënës dhe babait. Sapo të vinte nga shkolla, tha se do të vazhdonte leximin e librit, sepse i pëlqente shumë. – Mjafton që ti të lexosh, dhe unë do të të blej përsëri libra… Bujari u gëzua shumë. Mendoi se në çdo libër ka aventura të tjera dhe u bë shumë kureshtar për to. Pas disa ditësh, Bujari i tha nënës se e kishte mbaruar librin që po lexonte.
– Nëse dëshiron, këtë libër mund t’ia bësh dhuratë ndonjë shoku, – i tha nëna. – Këtë libër ma ka blerë babi mua. Nuk dua t’ia jap askujt…
– Unë do të të blej libër, përsëri. A nuk dëshiron që edhe shokët e tu të lexojnë ato që ke lexuar ti?- i tha babai. – Dua! – u përgjigj Bujari. Të nesërmen Bujari ia dhuroi librin shokut të klasës, Jasinit. Pas një jave edhe Jasini i dhuroi një libër Bujarit. Bujari e lexoi atë me shumë dëshirë. Bujari dhe Jasini vendosën që t’i dhuronin librat njëri- tjetrit vazhdimisht. Pasi panë Bujarin dhe Jasinin, edhe shokët e tjerë të klasës filluan t’i dhuronin libra njëri- tjetrit. Ndërsa në pushim, diskutonin bashkë për librat që kishin lexuar.
Bujarit iu bë zakon leximi i librave. Leximi i zhvilloi atij aftësitë e të kuptuarit dhe e bëri të suksesshëm në mësime.
Autore: Hale Xhanat, ”Dëshira për të lexuar”
Nga seria: ”Historitë e Bujar çamarrokut”
