Mendoni rreth kësaj: ne nuk angazhojmë mekanikë, hidraulikë, elektricistë apo mjekë po të mos jenë të kualifikuar ata për këtë punë, e megjithatë shumica prej nesh bëhemi prindër pa kurrfarë trajnimi. Ne studiojmë 16 vjet për të fituar një diplomë universitare, e megjithatë mund të bëhemi lehtësisht prindër si adoleshentë, madje as pa u përgatitur për përgjegjësinë e madhe që shtrihet para nesh. Sërish, edhe pse ne e dimë se duhet të kemi patentë për ta ngarë makinën, apo licencë për të gjuajtur kaproj, apo për të ngarë aeroplan, ne nuk e ndjejmë se është e domosdoshme që njerëzit të stërviten për të qenit prind.
Atëherë, çfarë është ajo që shumica prej nesh, natyrisht duke menduar mirë, bëjnë teksa i rrisin fëmijët? Ndonëse prindërit kanë në dispozicion teori prindërimi të shumta dhe këshilla të mira, ato në përgjithësi shpërfillen dhe prindërit lumturisht vazhdojnë me shpresën se gjithçka do të përfundojë më së miri. Ata mbase bëjnë njëfarë përpjekjeje, i ndjekin mbledhjet e Asociacionit Prind-Mësimdhënës (Parent-Teacher Association – PTA) në shkollë, i mbajnë përgjithësisht “nën vëzhgim gjërat”, kujdesen për notat, marrin pjesë në ekskursionet familjare sa për të qenë aty, dhe bëjnë përpjekje të tjera sipërfaqësore. Mirëpo, përveç kësaj, prindërit bëjnë shumë pak. Ndonëse nuk ka ndonjë model gjithëpërfshirës të shpejtë që mund ta përdorim, ka disa procedura që mund të zbatohen për të na ndihmuar në arritjen e qëllimit tonë.
Përgjatë udhës, fillojmë ta kuptojmë se rruga drejt prindërimit të mirë është gjithmonë në ndërtim e sipër, dhe ndonëse ne mund të bëjmë përmirësim, megjithatë nuk mund ta përshpejtojmë procesin. Mos kërkoni “rrugë të shkurtra” për prindërim të suksesshëm, ngaqë ato nuk ekzistojnë.
”Para se të martohesha, unë kisha gjashtë teori për rritjen e fëmijëve; tani, kam gjashtë fëmijë dhe asnjë teori”
JOHN WILMONT (Brown, 1994)
Autor: Hisham A., Abdulhamid E., Omar A. ‘’Marrëdhëniet prind-fëmijë’’ (Udhëzues për rritjen e fëmijëve)
