Procesi i zbulimit të fëmija nis që kur ai hedh hapat e parë, madje që kur fillon të ecë këmba dorës. Në këtë periudhë ai mund të shkojë pranë gjërave që i interesojnë dhe merret me to. Ai provon se disa gjëra thyhen apo e lëndojnë. Kur arrin të hapë derën për herë të parë, apo kur zbulon butonin elektrik, ai gëzohet sikur të ketë pushtuar botën. Çdo gjë që arrin të bëjë e përgatit atë për suksese të tjera. Përpjekja prej gjysmë ore për t’u ngjitur mbi kolltuk, është një sukses i pabesueshëm për të.
Për fat të keq fëmijët tanë nuk i kanë përjetuar mjaftueshëm këto suksese, sepse janë penguar nga prindërit që janë mbrojtësit e tyre. Prindërit nuk durojnë dot të shohin fëmijët e tyre që përpiqen pa fund për t’u ngjitur mbi kolltuk, por i ngrenë ata sa hap e mbyll sytë lart. Për arsye se nuk u është dhënë mundësia, apo nuk është treguar durimi i duhur, fëmijët nuk kanë mundur për një kohë të gjatë të mësojnë se si lidhen këpucët.
Po, për fat të keq thuajse të gjithë ne i kemi përjetuar këto probleme, e sërish të gjithë kemi pasur të njëjtat sjellje me fëmijët tanë – nuk u kemi dhënë atyre përgjegjësi të përshtatshme me moshën duke i penguar të mësojnë duke vepruar.
Ende qesh me veten kur kujtoj herën e parë që kam gatuar. Isha vetëm në shtëpi e më kishte marrë uria. Si për fat, në shtëpi nuk kishte ushqim. Vendosa të bëj menemen. Më vijnë parasysh harxhet: vezë, qepë (nëna i hidhte edhe qepë) speca, domate – të gjitha ishin në shtëpi. I lava dhe i preva qepët, specat e domatet. Derdha vaj mbi një tavë dhe zbraza perimet e prera. Më pas theva disa kokrra vezë. Sigurisht që nuk harrova të hedh kripë. Kishte mbetur vetëm të ndizja sobën. Me vete mendova se të bësh menemen është shumë e lehtë. Por, ende pa u ngrohur qepët, specat e domatet, vezët u skuqën. Nuk guxova më të gatuaj, derisa fillova universitetin. Ashtu si çdo student që është i detyruar të studiojë me një buxhet të kufizuar, edhe unë mësova të gatuaj.
Tani mendoj se në shtëpinë tonë është gatuar shumë herë menemen, por unë nuk kam ndier as nevojën që të shikoj se si bëhet. Sidoqoftë ishte gjithmonë dikush që ma sillte të gatshëm…
Është e vërtetë se për sa kohë është dikush që gatuan për ne, do të vazhdojmë të hamë pa mësuar se si gatuhet. Sigurisht që ky proces ishte i ndryshëm për motrat e mia; ato që në moshë të vogël mësuan të gatuajnë.
Ky shembull nxjerr më shumë në pah një ndasi, por një ndasi mbi të cilën duhet të ndalemi. Pas këtij qëndrimi fshihet këndvështrimi se një mashkull do të ketë në jetën e tij një femër të cilën do ta skllavërojë. Ky këndvështrim është legalizuar aq shumë sa në ditët e sotme ka shumë meshkuj që mburren me paaftësinë e tyre në punët e shtëpisë. Sikur paaftësia në punët e shtëpisë të ishte dëshmi e maskilizmit.
Cilido qoftë shkaku, pushteti, mungesa e durimit apo padija, ne bëhemi pengesë për zhvillimin e aftësive të fëmijëve tanë. Ata e paguajnë këtë kosto kur të jenë të rritur, sepse do ta kenë të vështirë të përballen me problematikat që u sjell jeta.
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Saim Koç & Nil Gün, ”Vetëvlerësimi”
