Ne duhet të afrohemi drejt ndjenjave të fëmijëve pa harruar se çdo ndjenjë ka funksionin e vet. Nuk mund t’i ndalojmë ato, paçka se nuk na pëlqen, apo na vënë në pozitë të vështirë. Kur ata përjetojnë ndjenja që ne na duken si negative, qëndrimi ynë duhet të jetë vetëm empatik, mbështetës. Pse ndiejnë kështu, çfarë i shtyn ata të ndiejnë kështu? Nëse ka ndonjë problem, si mund t’i ndihmojmë ta zgjidhin? Jemi të detyruar të sillemi në këtë mënyrë, nëse duam që fëmijët tanë të rriten si individë të suksesshëm e të mjaftueshëm me veten.
Problemet që sjell verbimi i forcës së ndjesisë në maturi:
Nëse forca e ndjesisë është penguar në fëmijëri, ne e kemi të vështirë të ndërtojmë marrëdhënie të ngushta kur jemi të rritur. Sepse marrëdhëniet e ngushta kalojnë nga shprehja e ndjenjave. Ndjenjat e pashprehura grumbullohen e më në fund i hapin rrugë shpërthimit. Pa njohur ndjenjat tona ne nuk mund të kuptojmë ndjenjat e të tjerëve. Ndërsa mendojmë se po kalojmë një jetë të bukur me partnerin, vjen një ditë dhe ai na thotë se kjo marrëdhënie nuk mund të vazhdojë më, se ndjenjat kanë shteruar dhe se kërkon të ndahet. Kjo do të na nxirrte nga binarët. Për ne marrëdhënia është në rrugën e duhur e nuk ka asgjë që nuk shkon. Për ne është e papranueshme që partneri të kërkojë papritur të ndahet.
Në fakt asgjë nuk ndodh papritur. Marrëdhënia është konsumuar hap pas hapi në një proces. Por për fat të keq ne nuk kemi mundur ta kuptojmë këtë proces. Nuk kemi mundur të dallojmë dëshpërimin e partnerit, nuk kemi mundur të shikojmë largimin nga ne.
Sa më shumë largohemi nga ndjenjat, aq më të huaj bëhemi për jetën; nuk mund të ndërtojmë marrëdhënie të thella, por mbetemi sipërfaqësorë. Jeta shndërrohet në një hije shterpë.
Përgatiti: Perparim Blakaj, Prinderimi.com
Autor: Saim Koç & Nil Gün, ”Vetëvlerësimi”
