Koha jonë është kohë e diturisë dhe mendjeve të hapura prandaj ushqimi i intelektit duhet të zë vend primar në interesat tona, sikurse e kemi primar ushqimin e trupit, ndoshta më tepër. Ne i ushqejmë trupat për të ruajtur jetën, mirëpo, mendjet i ushqejmë në përpjekje për të jetuar një lloj të mirë të jetës: një jetë të mirë, aktive dhe kontributdhënëse.
Shumë njerëz i kushtojnë një ditë në javë vajtjes në treg dhe blerjes së mallrave të konsumit për familjen, atëherë le t’i kushtojmë të paktën dy ditë në muaj vizitimit të një librarie, edhe nëse nuk blejmë shumë ose vetëm nëse shikojmë titujt e rinj. Kur ta bëjmë këtë, le të jemi të kujdesshëm që vajtja deri në librari t’i duket fëmijës një udhëtim fantastik.
Një baba foli në një program televiziv për një përvojë interesante dhe të suksesshme të tij. Ja një pjesë e asaj që e ka thënë: “Herët e kam ditur sesa e rëndësishme është t’u bëhet shprehi fëmijëve vizitimi i bibliotekave dhe librarive. Gjithashtu e dija se nëse do t’i detyroja fëmijët të bënin vizita në bibliotekë ose në librari, do ta zbehja kërshërinë e tyre dhe do të shndërroja në diçka të padobishme.”
Ne siguroheshim që fëmijët ta bënin atë me vullnet Ne i dërgonim në vizita të tilla herë pas here dhe në pushim, një herë ose dy herë në muaj. Gjatë rrugës për në bibliotekë ose librari këndonim dhe argëtoheshim. Bashkëshortja dhe unë bënim shaka dhe rrëfenim gjëra të këndshme. Meqë jetonim në një metropol, aty kishte plot biblioteka dhe librari të vogla e të mëdha.
Unë e zgjidhja më të madhen dhe më të pasurën ku fatmirësisht gjeja një seksion të madh të librave të fëmijëve. Një problem që e kishim ishte se fëmijët nuk e dinin gjithnjë se çka ishte më e mirë për ta ose çka i përshtatej karakterit të tyre. Ky problem mund të ishte bërë shkak që tërë kjo përpjekje e jona të prishej. Megjithatë, ai dolëm të kapërcenim këtë problem. Bashkëshortja dhe unë zgjidhnim një numër të madh të tregimeve dhe librave, ndërsa fëmijët i lejonim të zgjidhnin secili nga një libër dhe nga tri tregime.
Pas blerjes së librave, derisa ktheheshim në shtëpi, u blinim edhe ëmbëlsira që u pëlqenin dhe kur arrinim në shtëpi, të gjithë merrnim pjesë në një tubim festues dhe argëtues. Përveç kësaj, fëmijëve u premtoja t’u blija nga një lodër çdo muaj dhe këtë e bëja kur shkoja për t’u blerë libra. Sa i përket panairit të librit që mbahej çdo vit, ai ishte një rast për të cilin përgatitnim një program të veçantë. Ne kursenim para për të, e vizitonim panairin dy ose tri herë ose madje më tepër. Tërë kjo solli rezultate të mahnitshme.
Bija ime është mjeke dhe hulumtuese në mjekësi. Biri im është profesor i historisë në një universitet të dalluar, ndërsa biri im i vogël studioi inxhinierinë dhe u bë inxhinier i shqyer.”
Koha jonë është kohë e diturisë dhe mendjeve të hapura prandaj ushqimi i intelektit duhet të zë vend primar në interesat tona, sikurse e kemi primar ushqimin e trupit, ndoshta më tepër. Ne i ushqejmë trupat për të ruajtur jetën, mirëpo, mendjet i ushqejmë në përpjekje për të jetuar një lloj të mirë të jetës: një jetë të mirë, aktive dhe kontributdhënëse.
Shumë njerëz i kushtojnë një ditë në javë vajtjes në treg dhe blerjes së mallrave të konsumit për familjen, atëherë le t’i kushtojmë të paktën dy ditë në muaj vizitimit të një librarie, edhe nëse nuk blejmë shumë ose vetëm nëse shikojmë titujt e rinj. Kur ta bëjmë këtë, le të jemi të kujdesshëm që vajtja deri në librari t’i duket fëmijës një udhëtim fantastik.
Një baba foli në një program televiziv për një përvojë interesante dhe të suksesshme të tij. Ja një pjesë e asaj që e ka thënë: “Herët e kam ditur sesa e rëndësishme është t’u bëhet shprehi fëmijëve vizitimi i bibliotekave dhe librarive. Gjithashtu e dija se nëse do t’i detyroja fëmijët të bënin vizita në bibliotekë ose në librari, do ta zbehja kërshërinë e tyre dhe do të shndërroja në diçka të padobishme.”
Ne siguroheshim që fëmijët ta bënin atë me vullnet Ne i dërgonim në vizita të tilla herë pas here dhe në pushim, një herë ose dy herë në muaj. Gjatë rrugës për në bibliotekë ose librari këndonim dhe argëtoheshim. Bashkëshortja dhe unë bënim shaka dhe rrëfenim gjëra të këndshme. Meqë jetonim në një metropol, aty kishte plot biblioteka dhe librari të vogla e të mëdha. Unë e zgjidhja më të madhen dhe më të pasurën ku fatmirësisht gjeja një seksion të madh të librave të fëmijëve. Një problem që e kishim ishte se fëmijët nuk e dinin gjithnjë se çka ishte më e mirë për ta ose çka i përshtatej karakterit të tyre. Ky problem mund të ishte bërë shkak që tërë kjo përpjekje e jona të prishej. Megjithatë, ai dolëm të kapërcenim këtë problem. Bashkëshortja dhe unë zgjidhnim një numër të madh të tregimeve dhe librave, ndërsa fëmijët i lejonim të zgjidhnin secili nga një libër dhe nga tri tregime. Pas blerjes së librave, derisa ktheheshim në shtëpi, u blinim edhe ëmbëlsira që u pëlqenin dhe kur arrinim në shtëpi, të gjithë merrnim pjesë në një tubim festues dhe argëtues. Përveç kësaj, fëmijëve u premtoja t’u blija nga një lodër çdo muaj dhe këtë e bëja kur shkoja për t’u blerë libra. Sa i përket panairit të librit që mbahej çdo vit, ai ishte një rast për të cilin përgatitnim një program të veçantë. Ne kursenim para për të, e vizitonim panairin dy ose tri herë ose madje më tepër. Tërë kjo solli rezultate të mahnitshme. Bija ime është mjeke dhe hulumtuese në mjekësi. Biri im është profesor i historisë në një universitet të dalluar, ndërsa biri im i vogël studioi inxhinierinë dhe u bë inxhinier i shqyer.”
