Edhe i lirë dhe me përkatësi: I kujt është ky fëmijë?
Dua që të bëni një pyetje në lidhje me fëmijën që mbani në prehër: “I kujt është ky fëmijë?”
Kjo pyetje mund të jetë e çuditshme për ju, por jo për çka parashtrohet në libër; përkundrazi, është një pyetje e rëndësishme dhe kuptimplotë.
Vedati i vogël fillon të ecë që kur është dymbëdhjetë muajsh. Prindërit duan ta mbajnë nga dora kur ai fillon të ecë, por ai si gjithë fëmijët e tjerë, nuk do që ta mbajnë. Ata që sapo fillojnë të ecin, hedhin hapa entuziastë, sepse ndihen të pavarur e të lumtur. Në këto kushte Vedati dhe prindërit janë të lumtur, të gjithë janë të lumtur.
Tani përfytyroni : ata shkuan bashkë në piknik dhe Vedati fillon të hedhë hapa, ndërsa prindërit fshihen pas një peme. Çfarë ndodh nëse ai kthehet e nuk i sheh prindërit? Paçka se çdo fëmijë shfaq reagime pak të ndryshme, zakonisht rezultati është i tillë: fëmija ndalon së ecuri, fillon të kërkojë majtas djathtas për nënën dhe babanë e fillon të qajë nëse nuk i shikon. Me sjelljen e tij Vedati jep një mesazh të qartë: “Mos më kapni nga dora, por qëndroni aty dhe më shikoni! Unë edhe dua të jem i pavarur, por edhe dua t’i përkas dikujt.”
Të gjithë duam të jemi edhe të pavarur edhe të kemi përkatësi. Ekuilibri mes përkatësisë dhe të qenit individ në marrëdhënie është një nga faktet më themelore të jetës. Njeriu ka nevojë për të dyja; ai do t’i përkasë edhe familjes, lagjes, besimit, shkollës klubit të futbollit, partisë politike, por do edhe të jetë një individ i lirë. Prindërve u takon të përcaktojnë këtë ekuilibër, sepse ai është një ndër dimensionet më themelore të zhvillimit të fëmijës.
Gjatë periudhës së shtatzënisë fëmija është një krijesë që i përket tërësisht nënës; nëna, ha, pi e merr frymë për të. Çdo gjë që bën apo nuk bën nëna, ndikon te fëmija.
Fëmija fillon të marrë frymë menjëherë pasi lind. Nëna e ushqen me gji. Pas një periudhe të caktuar nëna apo dadoja fillon ta ushqejë me biberon. Ndërsa një ditë të caktuar fëmija kërkon të hajë vetë me lugën që i zgjatet. Do të lejoni ju që fëmija të mësojë të hajë duke e derdhur e përhapur kudo ushqimin? Nëse e lejoni, i jepni atij mesazhin se keni besim, se ai mund ta bëjë, se ju i merrni seriozisht kërkesat e tij e besoni se mund t’ia dalë. Nëse ju ia zgjasni vetë lugën kur ai kërkon ushqim, këmbëngulni ta ushqeni, i jepni mesazhin se nuk keni besim, nuk i merrni seriozisht kërkesat e tij e nuk besoni se mund t’ia dalë.
Gjendja mes përkatësisë e të qenit individ i pavarur fillon që nga fëmijëria e vazhdon në çdo moshë. E lejoni fëmijën ta pijë vetë ujin, të lidhë këpucët; e kapni dhe e ngrini kur ai rrëzohet, apo i jepni mundësinë të ngrihet vetë? Përziheni kur ata kanë një problem me shokët e tyre kur rriten, apo u jepni mundësinë fëmijëve t’i zgjidhin vetë problemet? Përgjegjësia e kujt është bërja e detyrave kur fëmija shkon në shkollë, e prindërve apo fëmijës? E kujt do të jetë përgjegjësia e zgjedhjes së karrierës apo partnerit, e prindit apo fëmijës?
Përgatiti: Perparim Blakaj, Prinderimi.com.
Autor: Doan Xh., “Prind kreativ” (Udhëzues ideal për një prind kreativ)
