Që të ndihesh një njeri i dëshiruar, duhet që më parë ta kesh ndier dashurinë e të tjerëve. Por, kjo nuk është e mjaftueshme. Duhet edhe ta kesh përpunuar këtë dashuri brenda vetes, duke e njësuar me qenien tënde.
Kur e pyet një fëmijë pse mendon se të tjerët e duan, ka shumë gjasa që të përgjigjet pak a shumë kështu:
- E di që mami më ka xhan, sepse ma thotë gjithmonë.
- Babi më ka xhan se… më bleu për ditëlindje dhuratën që doja!
- Gjyshja më ka xhan, ngaqë nuk më bërtet asnjëherë.
- E di që mësuesja më ka xhan, sepse është shumë e mirë me mua.
Fëmijët janë me këmbë në tokë dhe për ta dashuria është diçka e dukshme dhe e prekshme. Një fëmijë shumë i vogël kupton, sheh dhe ndien gjithçka. Ai e ndien dashurinë kur i qëndron pranë dhe kur kryen veprimtari të ndryshme bashkë me të. Në të kundërt, nuk ndien dashuri kur e kundërshton apo kur i mohohet diçka.
Shumë prindër thjesht nuk e durojnë dot idenë se fëmija i tyre nuk ndien dashuri dhe janë gati të bëjnë gjithçka me qëllim që ta shmangin këtë ndjesi. Këta prindër shpesh nuk kanë ndier dashuri në fëmijëri, prandaj përpiqen me çdo kusht që ta mbushin këtë mangësi të së shkuarës dhe nuk e durojnë dot idenë që fëmija i tyre të jetë i zemëruar me ta, ose që të mos i dojë më, qoftë edhe për pak çaste.
Fjalët dhe gjestet e prindërve përbëjnë për fëmijët të vërtetën me “V” të madhe. Sepse fëmija i vogël nuk e ka aftësinë intelektuale që të japë një gjykim as për veten e as për të tjerët. Mbi të gjitha, idenë e vlerës që ai ka si individ e krijon nga mënyra se si e trajtojnë prindërit, më vonë kjo do të plotësohet edhe nga sjelljet dhe gjykimet ndaj tij të rriturve të tjerë dhe të shokëve.
Është tej mase i rëndësishëm zhvillimi i ndjesisë së vlerës së vetvetes. Por kjo ndjesi duhet të jetë realiste. Prindërit që mendojnë se mund t’ia rrisin besimin fëmijës së tyre, duke i thënë vazhdimisht se është i mrekullueshëm dhe i jashtëzakonshëm, janë kryekëput gabim. Herët a vonë, fëmija do të gjendet përballë vështirësive dhe shumë shpejt do të mbërrijë në kufijtë e tij, sepse nuk do ta ketë fituar gjatë rrugës aftësinë për t’i zgjidhur problemet.
Është e rëndësishme t’ua vëmë në pah fëmijëve bukurinë dhe zotësinë e tyre, por duhet t’u vëmë në pah edhe ato tipare të karakterit, që duhet t’i përmirësojnë apo vështirësitë me të cilat duhet të përballen. Sa më mirë të bëhet kjo, aq më mirë zhvillohet vetëvlerësimi i tij.
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Danielle Laporte, “Vetëvlerësimi i fëmijëve 0-6 vjeç”
