Tek fëmijët e vegjël flasim më shumë për besim në vetvete, sesa për vetëvlerësim, sepse fëmijët janë më praktikë dhe nuk ulen të mendojnë thellë rreth vetes së tyre. E jetojnë deri në fund çdo ditë. Provojnë emocione dhe i shprehin me gjithë trupin e tyre. Bëjnë edhe shumë pyetje, në përpjekje për ta kuptuar botën.
Luajnë dhe shpikin duke dashur të përdorin aftësitë e tyre të reja fizike, ndjesore e intelektuale dhe duke u rrekur që të gjitha bashkë t’i përfshijnë në zhvillimin e tyre.
Me dy fjalë: të vegjlit jetojnë çastet e së tashmes. Kanë një temperament dhe një bagazh gjenetik, që i ka shoqëruar që nga çasti kur kanë ardhur në jetë dhe janë pikërisht këto që, sipas mënyrës së tyre të të jetuarit, u japin paskëtaj ngjyrim të gjitha përvojave të mëvonshme të jetës.
Në të njëjtën kohë, fëmijët varen nga gjithçka që i rrethon dhe besojnë pa e vënë në dyshim plotfuqishmërinë e të rriturve dhe të njerëzve që për ta janë të rëndësishëm: prindërit, vëllezërit e motrat, edukatoret e çerdhes apo kopshtit, gjyshërit, miqtë.
Prindërit mund t’i ndihmojnë të vegjlit e tyre t’i zhvillojnë ato sjellje fillestare që çojnë edhe më tej besimin në vetvete, gjë që më pas do t’i udhëheqë drejt një vetëvlerësimi të mirë.
Gjithsesi, do të ishte veç një iluzion i marrë të mendonim se nëse krijohet një vetëvlerësim i mirë, ai zgjat gjatë gjithë jetës, pa u vënë kurrë në dyshim.
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Danielle Laporte, “Vetëvlerësimi i fëmijëve 0-6 vjeç”
