Para se foshnja ose fëmija jonë të ekspozohet ndaj kulturës së të ndjerit kënaqësi nga “gjërat”, ata kanë një vlerësim më të madh për ndjenjën e kënaqësisë, të cilën e kërkojnë te lidhjet në marrëdhënie me njerëzit. Kjo ka të bëjë me ndjenjën e të qenit i mirëkuptuar (ose thënë ndryshe, “i pranuar”) nga prindërit dhe kujdestarët,si edhe duke e kërkuar domethënien e kënaqësisë te mjedisi që i rrethon dhe te ndjesia e të qenurit të lidhur me atë mjedis.
Që të ndihet “i pranuar”, fëmijës i nevojitet që ne t’ia pranojmë të gjitha llojet e ndjenjave: irritimin, frikën, trishtimin, sikurse edhe ndjenjat e gëzueshme. Ne nuk do ta kishim përvojën për ta bërë këtë, nëse fillimisht nuk krijojmë lidhje me ndjenjat tona vetjake.
Pavarësisht materializmit që buron në venat tona, lumturia e fëmijës sonë, nuk nënkupton zotërimin e të mirave materiale, as të qenit më i zgjuar, më i pasur, më i gjatë, më i shquar etj. Lum- turia e tyre ndikohet nga cilësia e marrëdhënieve.
Mënyra se si ne mësojmë t’i krijojmë lidhjet në marrëdhëniet me prindërit, motrat, vëllezërit tanë, kthehet në një zakon, në një planifikim parapërgatitor për të gjitha llojet e marrëdhënieve tona në të ardhmen. Nëse ne mësohemi që duhet të kemi gjithmonë të drejtë, që duhet të jemi më të mirët, që kënaqësinë ta gjejmë te të mirat materiale, që të mos i shprehim mendimet dhe ndjenjat tona të vërteta, por t’i fshehim ato, atëherë përfitimi i zakoneve të tilla mund të dëmtojë zhvillimin e aftësive tona për intimitet dhe për të qenë të lumtur.
Nga ana tjetër, nëse i vlerësojmë ndjenjat e fëmijëve tanë, atëherë forcojmë lidhjen me ta.
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Philippa Perry, “Libri që do të dëshironit të lexonin prindërit tuaj”
