Kur mendoni për ndjenjat, kujtoni këputjen dhe riparimin. Do të kisha dashur të thosha se unë kurrë nuk i kam folur ashpër fëmijës tim, ose që kurrë nuk kam vendosur ndjenjat e mia para atyre të fëmijës tim. Sigurisht që e kam bërë, sikurse e kanë bërë edhe pri- ndërit e mi me mua. Por dallimi midis mënyrës se si jam rritur unë dhe se si është rritur vajza ime, qëndron te fakti se prindërit e mi,nuk më kanë kërkuar ndonjëherë falje apo nuk e kanë pranuar ndonjëherë që e kanë pasur gabim. Edhe si një fëmijë i rritur, prin dërit e mi kurrë nuk më kanë kërkuar falje nëse ndonjëherë më kanë trajtuar në mënyrë të padrejtë apo kur është vërtetuar që e kanë pasur gabim në lidhje me diçka të caktuar. Duke qenë se mua nuk më ka pëlqyer kjo gjë tek ata, me ndërgjegjje të plotë, mora vendimin që të mos e përsërisja këtë sjellje.
Pavarësisht qëllimeve të mia të mira, me raste, sjellja ime linte për të dëshiruar. Kur sillesha në këtë mënyrë, nëse e kuptoja qysh në çastin që e bëja apo edhe më vonë, gjithmonë reflektoja dhe i kërkoja falje vajzës sime, ose ndryshoja mendim apo sjellje për situatën në fjalë. Unë dhe babai i vajzës sime provuam ta bënim këtë ndryshim në sjelljen tonë kur kuptuam që sjellja jonë e më- parshme nuk po ndihmonte. Kështu që kur gabonim, ne filluam t’ia pranonim vajzës sonë. Nuk e dija se si do të ndikonte kjo mënyrë tek ajo. Ishte një eksperiment, për të krijuar një lidhje të re në zinxhirin emocional familjar. Por fillova t’i shikoja rezultatet shumë shpejt.
Kur Flo ishte rreth katër vjeç, ndërsa një pasdite po hante një copë tortë në kuzhinë, më tha: “Mami, më fal për zemërimin që pata më parë në makinë. Isha e uritur. Tani jam mirë.” Ajo po kërkonte falje! Reflektoi rreth sjelljes së saj dhe u përpoq ta ripa- ronte “këputjen” që perceptoi. U emocionova. Kurrë nuk e kisha menduar që marrja përsipër e përgjegjësisë për sjelljet e mia të papërshtatshme, pa u justifikuar apo pa fajësuar dikë tjetër, do të thoshte që ajo do të mësonte të bënte të njëjtën gjë.
Por, sigurisht që po, ajo do të bënte të njëjtën gjë. Fëmijët, sikurse të gjithë ne, priren të veprojnë në të njëjtën mënyrë sikurse veprohet me ta. Të jesh i ndjeshëm me ndjenjat dhe të riparosh “këputjet”, përbën gjithmonë një rrugë më të mirë sesa shmang iet, fushëbetejat apo të dalësh “fitues” apo “humbës”.
Një tjetër herë që kujtoj se u emocionova, ishte herën e parë kur vajza ime më tha, “Ndiej se po filloj të zemërohem”. Në vend që ajo të reagonte me nervozizëm, e tha atë me fjalë. Ndërsa unëiu përgjigja: “Ke të drejtë. Është vërtet irrituese apo jo?” Ajo mësoi që të fliste rreth mënyrës se si ndihej, në vend që të shpërthente emocionalisht.
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Philippa Perry, “Libri që do të dëshironit të lexonin prindërit tuaj”
