Siç përmenda më lartë, akti i leximit nuk është i pëlqyeshëm për ata që nuk janë rritur me të dhe nuk janë mësuar ta çmojnë. Kur adoleshenti rritet në një familje që nuk kujdeset fare për leximin, lind pyetja: pse duhet ai të lexojë? Pasi shumica e familjeve tona nuk i japin vendin e merituar leximit, është e natyrshme se shumica e adoleshentëve tanë nuk do të kujdesen për librin ose për leximin e librit. Nëse kësaj i shtojmë dështimin e adoleshentit për të arritur suksesin e pritur nga familja, do të jemi më të sigurt se përgjegjësia e prindërve është mjaft e madhe dhe vendimtare.
Kur situata është ashtu siç e kemi paraqitur deri tani, nuk është çudi që shumica e adoleshentëve preferojnë të mësojnë për jetën nga ata që i dëgjojnë dhe nëpërmjet përvojës direkte. Kjo është alter- nativa e tyre ndaj leximit. Në të vërtetë shumë adoleshentë janë mjaft të kënaqur me atë që e dinë dhe duket se besojnë që leximi nuk do t’u shtojë asgjë me rëndësi ndaj asaj që e dinë.
Një baba tregon për përvojën e tij: “Biri im është në vitin e parë të shkollës së mesme. Ai është mjaft i dalluar në mësimet e tij dhe ka një nivel të rrallë të guximit. Sa më përket mua, unë kam diplomuar në shkencat fetare dhe shtëpia ime shpesh është e mbushur me njerëz, të cilët takohen për të debatuar për çështje fetare dhe për çështje të tjera të interesit të përgjithshëm. Biri im shpesh merrte pjesë në diskutime të tilla dhe vizitorët e admironin aftësinë e tij në mënyrat e debatit dhe shpreheshin se mençuria e tij tejkalon moshën. Mirëpo, në anën tjetër, biri im kurrë nuk lexonte libra përveç librave të shkollës.
Unë i jepja para dhe e inkurajoja të lexonte, të shkonte në librari për të blerë çfarëdo që i pëlqenin nga tregimet ose librat e tjerë. Ai më premtonte, mirëpo kurrë nuk shkonte. Ai madje i thoshte nënës së tij: “Nuk mendoj se leximi i librave dhe romaneve do të më ndihmoj ndopak. E shini se si debatoj me shokët e babait dhe shpesh i hedh poshtë mendimet e tyre. Ajo që vlen është inteligjenca dhe intelekti i mirë, e jo të dhënat dhe tregimet.”
Adoleshenti i kohës sonë gjithashtu ka filluar të besojë se të vizituarit e faqeve të internetit dhe të shikuarit e kanaleve të caktuara televizive janë mjete të mjaftueshme të diturisë dhe janë shumë të këndshme gjithashtu. Ata besojnë se mediat e tilla nganjëherë mund të japin informata më të pasura sesa një libër. Këtë e dëgjojmë herë pas here nga adoleshentët. Adoleshentët janë mjaft të nevrikosur me të nxiturit e pareshtur të familjes dhe mësuesve, me presionin e pafund dhe me qortimet e tyre pse nuk lexojnë. Kjo është a patolerueshme dhe jep rezultatet e kundërta prej atyre që i dëshirojmë. Me adoleshentët nuk funksionon detyrimi.
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Dr. Abdulkerim Bekkar, ”Fëmija lexon”
