Ishte njëherë një i ri që kërkonte sekretin dhe lumturinë e jetës. Për ta gjetur këtë u kërkoi ndihmë shumë të diturve e të mençurve. Më në fund mësoi se ilaçi për dertin e tij ishte një mbret, drejt të cilit u nis menjëherë për ta pyetur. Mbreti i dha fjalën se do ta ndihmonte, por më vonë. Si fillim i kërkoi që të shëtiste nëpër pallatin e tij. Ai i dha të riut një lugë me dy pika vaj në të, duke i tërhequr vërejtjen që të mos i derdhte.
Djali shëtiti nëpër pallat dhe u kthye në orën që i kish caktuar mbreti, i cili e pyet: – A i re kryq e tërthor pallatit? – Po, – ia ktheu i riu. Mbreti i hodhi një sy lugës dhe vaji ishte aty, i paderdhur. – A i vure re sixhadetë e famshme prej mëndafshi? – Jo, – iu gjegj i riu. – Po kopshtin, e vizitove? Ka lule të mrekullueshme për të cilat kujdeset prej vitesh një bahçevan. -Jo, – tha djali. – Po gardianët? Kam një usht- ri shumë të edukuar e të disiplinuar? – Jo, nuk i vura re.
Mbreti shtoi disa pika në lugë dhe e urdhëroi të riun që ta shëtiste sërish pallatin, duke e porositur që të shihte mirë rreth e përqark. Kështu, me lugën në dorë, i riu doli sërish shëtitje nëpër pallat. Pasi shijoi madhështinë e pallatit u kthye i habitur para mbretit, duke i rrëfyer për bahçen e magjishme, për sixhadetë e mëndafshta dhe plotninë e pallatit.
Mbreti i urtë i kërkoi që të shihte vajin në lugë, por s’kish mbetur gjë në të, pasi ishte derdhur. Kështu, mbreti iu drejtua djaloshit me këto fjalë:
“Ja, ky është misteri dhe lumturia e jetës: të mësosh të shohësh rreth e përqark pa i derdhur pikat e vajit.”
Përgatiti: Prinderimi.com
Autor: Ramazan Shimshek, ”Fëmijët e tabletit” (Metoda psikologjike të kohës për fëmijët e kohës
